Spijkers op laag water

Het moet niet gemakkelijk zijn om Lieven De Cauter te zijn. Voor wie de man niet kent, De Cauter is filosoof, of docent filosofie, wat is het verschil, en al heel zijn actief-denkend leven piekert hij zich suf wat hij moet doen om extreem rechts niet in de kaart te spelen.  Maar zie, in De Standaard krijg je toch wel eens merkwaardige stukken te lezen. in. Eén ervan droeg de titel ' Ik werd gecanceld omdat ik de titel van de film ‘I am not your negro’ uitsprak in de les' .  Vreemd dat de eindredacteur daar niet ingreep, want dat is toch wel een héél lange titel, en één die bovendien het Engelse n-woord bevat. Op dat laatste zou De Cauter zeker opmerken dat niet 'neger' het n-woord is, maar wel n*****. Keurig met asteriskjes, want beeld je even in dat straks iemand in De Morgen zou schrijven dat De Standaard het (echte) n-woord zomaar afdrukt. Kort, wat blijkt? Lieven De Cauter kreeg willens nillens hetzelfde pak van de woke-broek: hij werd op zijn campus gecancelled, zi...

"University Challenge returns later in the year and I look forward to watching it with you. So it’s goodnight for me. Goodnight." Foto: BBC Na bijna 30 jaar nam presentator en journalist Jeremy Paxman afscheid op het einde van vorig seizoen afscheid van University Challenge , de 'longest running BBC quiz show'. Paxman, die eerder bekend maakte dat hij aan Parkinson leed ('voor het ogenblik met milde symptomen') besloot elke aflevering op dezelfde manier: 'It's good-bye from Durhan University' (het team van Durham wuift even), it's good by from Christ College (Christ College wuift even), and it's good-by from me, good-bye'. Geen bloemen, geen extatische speech over zijn gevoelens, geen anekdotes, geen BBC-staf die de presentator door een erehaag laat lopen zoals het Frank De Booser overkwam. De laatste aflevering was zoals alle andere. Understated was een commentaar die vaak te horen was over dit afscheid; ik vond het bijzonder emotionee...

In 1939 verscheen Hoe hoort het eigenlijk?  van Amy Groskamp-Ten Have, het beroemdste boek over etiquette. Maar alle boeken over dit onderwerp ten spijt, blijf ik met een probleem zitten. Neem nu de volgende, reële, casus.  Ik volg fotografielessen, en nu moest ik voor een opdracht enkele portretfoto's maken.  Om mondkapjes te vermijden, zocht ik mijn modellen buitenshuis, en ik vond enkele werkmannen aan de bibliotheek bereid om te poseren. Altijd leerrijk, hoor. Twee waren aan de praat, en toen ik vroeg of ik een foto mocht maken, kwam het gebruikelijke excuus: 'Neem hem maar, die plakt veel beter op de foto', en hij wees op een collega die wat verderop aan het werk was met kasseistenen te leggen. Nou goed, later misschien, eerst wou ik die twee, en nu blijkt dat het een West-Vlaming en een Gentenaar was, die, zo vertelde de Gentenaar, 'ondanks wat men vertelt, toch goed overeen kwamen'. De West-Vlaming was van Adinkerke, het Verre Westen, en laat mijn schoonvader...

  Zowat een jaar geleden kwamen wij aan op de luchthaven van Turijn, en we kregen daar meteen een thermoscan. Wat was er hier aan de hand? 's Avonds volgden wij het journaal; in het nabijgelegen Emilia-Romagna waren de eerste coronadoden gevallen. Maar ik wil het even niet hebben over het mooie, zonnige Turijn. Wel over een stukje van Marc Reynebeau (MC) over madammen die niet te veel complimenten moeten maken . Reynebeau vergelijkt een uitspraak van Bart De Wever met iets wat Anita Kanko, in een andere context, heeft gezegd. Dat Bart De Wever hyperbolen gebruikt, dat klopt wel, en ik was ook niet in de wolken van de tweet van de Grote Leider, zoals Kaaiman hem noemde. Maar toch: de redenering van columniste Janice Deul leunt wel degelijk aan bij waanzin - ze vond dat men toch beter een vertaler zoekt die  j ong, vrouw én unapologetically Black  is.  MR probeert de zaken nu om te draaien: de kritiek kan altijd misbruikt kan worden door een overzijde waar ‘...

Mijn hand op een witte achtergrond. Photoshop zegt me: 185 rood, 129 groen en 92 blauw (drie keer 255 is wit). In druktinten wordt dat: 23% cyaan, 50% magenta, 63% geel en 13% zwart. Oef. Van professor Geert Buelens mag ik het woord 'blank' blijven gebruiken, al houdt hij het bij wit: U zegt wit en niet blank. ‘Voor mij is dat een gepasseerd station. In Nederland zegt vrijwel iedereen wit. Ik maak dezelfde overweging als bij Zwarte Piet of Leopold II. Als dit mensen stoort en het kost mij in feite geen enkele moeite om mijn woordgebruik aan te passen, wat is het probleem dan?’ (De Standaard, 13 juni 2020). Als ik moeite moet doen om mijn woordgebruik aan te passen, dan mag ik mij blank blijven noemen, zo begrijp ik de professor.  Hoewel ik zijn redenering ook zou kunnen omkeren - als mij wit noemen mij stoort, zou hij daar dan rekening mee houden?  En ja, het stoort mij. Ik voel altijd een lichte irritatie opkomen wanneer sommige mensen het hebben over wit  terwijl ze ...

Foto: Wikipedia 'Wit' in de betekenis van 'blank', ik hou er niet van. Niet omdat het polariseert, en een beetje treiterig is ('jullie zeggen ook 'zwarte' of 'neger', dan zeg ik lekker 'wit'), maar omdat ik vind dat je aan de taal, die ons overgeleverd is, en die we nederig moeten aanvaarden met de betekenis die woorden nu eenmaal hebben, niet zomaar morrelt omdat je een statement wil maken. Daarom was ik op mijn hoede toen ik een interview las met Sabrine Ingabire. Zij heeft het uitsluitend over wit, en over zwarte identiteit. Ik was ook op mijn hoede toen ik boven het artikel las: journalist en activist . Vroeger had er iemand in De Standaard een column, en de auteur werd steevast omschreven als 'modeontwerpster en activiste'. Ik was het meestal niet eens met haar meningen, en haar columns konden mij ook niet al te zeer bekoren. Een modeontwerpster, daar kon ik mij vaag iets bij voorstellen, bij een 'activiste' al veel...