Frans niet de tweede taal? Ça alors!
Het leuke aan de opiniepagina van De Standaard is dat er vaak twee tegengestelde meningen aan bod komen.
Onderwijsminister Pascal Smet vond dat niet Frans, maar Engels maar beter de tweede taal in onze scholen wordt.
Geert Van Istendael vindt dat maar niks. Deze eminence grise, die ieder jaar wat grimmiger wordt, mag ik wel. Onder zijn grijze haardos huizen nog altijd donkerrode hersenkronkels. Hij vindt dat Smet zich laat leiden door motieven van het kapitalisme - Engels als taal van Big Business, weetjewel. En dan komt het voorstel nog van een socialistisch minister. Vreemde Vlaamse socialisten hebben wij tegenwoordig. Van Istendael herhaalt het wel een keer of vijf in zijn tekst. In mijn jeugd was ook alles de schuld van het Amerikaans imperialisme.
Geert behoort tot de generatie van Verleyen en Anthierens, liefhebbers van Brassens - de intellectueel met de pijp - en Brel, Léo Ferré en, jawel, Becaud. Becaud? Daar luisterden mijn muffe tantes en nichten naar!
Hoewel ik niet zoveel jonger ben dan Geert, zijn die Franse troubadours mij vreemd. Bob Dylan, Neil Young, Tom Waits, dat waren mijn helden. Frans was niet relevant, en zeker niet hip. De Franstalige Belgen waren verrassend gebelgd na de uitspraak van Smet: een provocatie, vond de minzame Armand De Decker in mooi Nederlands.
Een vertaalwetenschapper en een taaldidacticus zagen wél wat in het voorstel van Smet; zij vonden dat ons taalonderwijs te weinig aandacht besteedt aan het Engels en het Duits.
Ikzelf vind Frans en Engels even belangrijk, en ja, er wordt te weinig Duits aangeleerd op school. Ik ben voor het taalimmersieonderwijs op jonge leeftijd, en zou ook de lessen geschiedenis bijvoorbeeld in het Frans, en aandrijkskunde in het Engels willen onderwijzen. Maar bovenal zou ik minister Smet één ding willen vragen:
BESTEED MEER AANDACHT AAN HET NEDERLANDS!
In het Nederlandstalig onderwijs bedoel ik dan. Ik ontmoet nog te veel leerkrachten die een afschuwelijk verkavelingsvlaams praten, die nog niet het verschil kennen tussen noemen en heten, of tussen voor en om. Hoe kunnen wij respect voor ons en voor onze taal afdwingen als wij het Nederlands geen instrument van elegantie, welluidendheid en duidelijkheid kunnen maken? Zelfgenoegzaam nestelen wij ons in deze taal van de middelmatigheid en ondergeschiktheid. En de overheid doet er naarstig aan mee, kijk maar eens naar de Boodschappen van Algemeen Nut. Waarom bekt Gene zever blijkbaar beter dan Geen gezever?
Minister van Onderwijs, u zal het verkavelingvlaams niet uit de wereld helpen. Maar u kunt wel iets doen aan de (taal)kwaliteit van onze lerarenopleiding, door de lat hoog te leggen voor diegenen die onze kinderen moeten leren houden van hun moedertaal. En om de Vlaamse middelmatigheid middels de taal weg te werken, beetje bij beetje.
Onderwijsminister Pascal Smet vond dat niet Frans, maar Engels maar beter de tweede taal in onze scholen wordt.
Geert Van Istendael vindt dat maar niks. Deze eminence grise, die ieder jaar wat grimmiger wordt, mag ik wel. Onder zijn grijze haardos huizen nog altijd donkerrode hersenkronkels. Hij vindt dat Smet zich laat leiden door motieven van het kapitalisme - Engels als taal van Big Business, weetjewel. En dan komt het voorstel nog van een socialistisch minister. Vreemde Vlaamse socialisten hebben wij tegenwoordig. Van Istendael herhaalt het wel een keer of vijf in zijn tekst. In mijn jeugd was ook alles de schuld van het Amerikaans imperialisme.
Geert behoort tot de generatie van Verleyen en Anthierens, liefhebbers van Brassens - de intellectueel met de pijp - en Brel, Léo Ferré en, jawel, Becaud. Becaud? Daar luisterden mijn muffe tantes en nichten naar!
Hoewel ik niet zoveel jonger ben dan Geert, zijn die Franse troubadours mij vreemd. Bob Dylan, Neil Young, Tom Waits, dat waren mijn helden. Frans was niet relevant, en zeker niet hip. De Franstalige Belgen waren verrassend gebelgd na de uitspraak van Smet: een provocatie, vond de minzame Armand De Decker in mooi Nederlands.
Een vertaalwetenschapper en een taaldidacticus zagen wél wat in het voorstel van Smet; zij vonden dat ons taalonderwijs te weinig aandacht besteedt aan het Engels en het Duits.
Ikzelf vind Frans en Engels even belangrijk, en ja, er wordt te weinig Duits aangeleerd op school. Ik ben voor het taalimmersieonderwijs op jonge leeftijd, en zou ook de lessen geschiedenis bijvoorbeeld in het Frans, en aandrijkskunde in het Engels willen onderwijzen. Maar bovenal zou ik minister Smet één ding willen vragen:
BESTEED MEER AANDACHT AAN HET NEDERLANDS!
In het Nederlandstalig onderwijs bedoel ik dan. Ik ontmoet nog te veel leerkrachten die een afschuwelijk verkavelingsvlaams praten, die nog niet het verschil kennen tussen noemen en heten, of tussen voor en om. Hoe kunnen wij respect voor ons en voor onze taal afdwingen als wij het Nederlands geen instrument van elegantie, welluidendheid en duidelijkheid kunnen maken? Zelfgenoegzaam nestelen wij ons in deze taal van de middelmatigheid en ondergeschiktheid. En de overheid doet er naarstig aan mee, kijk maar eens naar de Boodschappen van Algemeen Nut. Waarom bekt Gene zever blijkbaar beter dan Geen gezever?
Minister van Onderwijs, u zal het verkavelingvlaams niet uit de wereld helpen. Maar u kunt wel iets doen aan de (taal)kwaliteit van onze lerarenopleiding, door de lat hoog te leggen voor diegenen die onze kinderen moeten leren houden van hun moedertaal. En om de Vlaamse middelmatigheid middels de taal weg te werken, beetje bij beetje.
Comments
Post a Comment