IVF

Professor Paul Devroey was nier verrast door de kritiek van het Vaticaan op de nobelprijs Geneeskunde voor de IVF-pionier Robert Edwards. Hij zei wel erg gekwetst te zijn. Dat verbaast, en dan weer niet. Het verbaast niet omdat een instelling die nog altijd een zeker gezag vertegenwoordigt, je levenswerk afkraakt. Maar het verbaast anderzijds wél, omdat niemand eigenlijk nog waarde hecht aan de waardeoordelen van de kerk, ook de gelovigen niet.
Een veertiental jaar geleden zagen we Paul Devroey in de Veldstraat. Ik wou op hem toestappen en hem bedanken voor de kinderen die we zonder zijn ziekenhuis niet zouden gehad hebben. Maar we wilden hem niet lastigvallen. Toen zaten we wél nog met een moreel dilemma dat de kerk ook aanhaalt: wat met de restembryo's? Nu kijk ik daar minder streng tegenaan dan toen, maar toch ben ik blij dat we uiteindelijk niet voor een moeilijke keuze werden geplaatst. Alle embryo's werden gebruikt, er was geen overtal.
Devroey heeft gelijk dat een goede geneesheer ook een goede filosoof is, want zijn vak hangt samen met waardeoordelen en ethiek. De kerk bekijkt de problematiek van voortplanting en van waardig sterven te wereldvreemd: de oude heren in het Vaticaan zijn nooit getrouwd geweest, en werden nooit geconfronteerd met een niet vervulde kinderwens. Maar Hugo Claus' beslissing om uit het leven te stappen beschrijven als een moedige daad, gaat ook voor mij te ver, want soms is het moediger het leven te aanvaarden zoals het is, met al zijn beperkingen.