Over Schubert, en Wordsworth's "thoughts that often lie too deep for tears"
Een tijd geleden hoorde ik een heerlijk stukje pianomuziek op de radio. Klara, who else?
Mijn eerste idee was Bach - zo'n rijkdom met zo weinig noten! Al gauw was het duidelijk dat het Bach niet kon zijn. Satie? Ook dat kon het niet zijn - het moest iets romantisch zijn, maar dan van een soort die gelooft in 'less is more'.
Het was Schubert, het adantino uit de sonate nr. 959. "Geen noot te veel bij Schubert," zei de presentator, en als het op Klara is, dan moet het wel juist zijn.
Thuis gekomen zocht ik de muziek op, en ik kwam bij Gerard Bodifee terecht, die beweert het meest van Schubert te houden (en dacht dat Gerard eerder een Bach boy zou zijn), en die vindt dat muziek een wereld op zich is. Muziek is de meest absolute, abstracte kunst, omdat het nergens naar verwijst, enkel naar schoonheid. Zelfs niet naar emoties. Daarvoor is het, zoals de slotzin uit een Ode van Wordsworth:
To me the meanest flower that blows can give
Thoughts that do often lie too deep for tears.
Luister onbevangen naar de Monschein-sonate, of naar de 40ste symfonie, en je denkt aan tristesse, respectievelijk elegante weemoed, maar luister dieper en je beseft: het is veel meer dan dat. Muziek verwijst in de eerste plaats naar zijn eigen, innerlijke, absolute schoonheid. Daarom is het de meest absolute kunst.
Mijn eerste idee was Bach - zo'n rijkdom met zo weinig noten! Al gauw was het duidelijk dat het Bach niet kon zijn. Satie? Ook dat kon het niet zijn - het moest iets romantisch zijn, maar dan van een soort die gelooft in 'less is more'.
Het was Schubert, het adantino uit de sonate nr. 959. "Geen noot te veel bij Schubert," zei de presentator, en als het op Klara is, dan moet het wel juist zijn.
Thuis gekomen zocht ik de muziek op, en ik kwam bij Gerard Bodifee terecht, die beweert het meest van Schubert te houden (en dacht dat Gerard eerder een Bach boy zou zijn), en die vindt dat muziek een wereld op zich is. Muziek is de meest absolute, abstracte kunst, omdat het nergens naar verwijst, enkel naar schoonheid. Zelfs niet naar emoties. Daarvoor is het, zoals de slotzin uit een Ode van Wordsworth:
To me the meanest flower that blows can give
Thoughts that do often lie too deep for tears.
Luister onbevangen naar de Monschein-sonate, of naar de 40ste symfonie, en je denkt aan tristesse, respectievelijk elegante weemoed, maar luister dieper en je beseft: het is veel meer dan dat. Muziek verwijst in de eerste plaats naar zijn eigen, innerlijke, absolute schoonheid. Daarom is het de meest absolute kunst.
Comments
Post a Comment