Geen zomer zonder winter

Toen ik gisteren in de supermarkt rondliep, las ik snel even de koppen van de kranten. Jan Decleir stond er geciteerd: hij zou het verschrikkelijk vinden mocht het altijd zomer zijn.
Dat vind ik ook. Het leven wordt maar speciaal als je weet dat er de dood is. Zonder de winter zouden we ons niet kunnen verbazen over het eerst voorzichtig en dan onstuimige opschietend groen in de lente.
Daarom verwelkom ik graag de winter, ook al komt hij erg vroeg. Gisteren (27 november) lag er een laagje sneeuw (en een dik tapijt op het strand), en het is bar koud (-3°).

En deze koude trotseerden Jan en ik toen we naar de voorstelling Frans Woyzeck gingen. Nogal wat schoon volk gezien: Lieven Tavernier (die met "De eerste sneeuw" gisteren ook nog in de Belgische Top 100 van het jaar stond. A propos, een dwaas idee, om Boudewijn de Groot, Ramses Shaffy, Golden Earring en anderen wreed te amputeren. Waarom niet de Top 100 van de Lage Landen?), professor Vermeersch, en oud-burgemeester Beke. Dat schoon volk was, ondanks knappe acteerprestaties, het beste van de avond, want de voorstelling vond ik nogal gedateerd, en misschien nog het meest te smaken als taalkundige overpeinzing. De taalkundige clichés werden vrolijk op de korrel genomen, en een soort Vlaams werd hier in het NTGent als kunstmatige lingua franca gehanteerd. Op naar het VTGent?

AANVULLING 4 december:

Na de voorstelling werd regisseur Eric De Volder op het podium gevraagd om zijn deel van het applaus in ontvangst te nemen. Hij werd door zijn acteurs geliefd, dat zag je. Die zaterdagnacht overleed hij in zijn slaap.