Een strijd achter de schermen

Heroïsche strijden spelen zich vaker af achter dan vóór de schermen. Daar moest ik aan denken toen ik dinsdagavond de manager van Opel Antwerpen zag op de afscheidsreceptie van Derek Jessiman, plant manager van Volvo Cars Gent. Hij stond er wat onwennig, en het rouwproces was duidelijk nog niet achter de rug. Het was het beeld van iemand die zich oncomfortabel voelt in het straffe licht van de schijnwerpers, maar die zich wel verantwoordelijk voelt om zijn bedrijf in zijn laatste fase bij te staan. Hij kreeg een glaasje cava in de hand gedrukt, maar het was duidelijk dat hij niet in een bubbeltjesstemming was.

Deze dagen haalt een vakbondsman méér het nieuws dan de fabrieksmanager. Rudi Kennes wordt in De Tijd vermeld als één van de markantste figuren van het voorbije jaar. Zijn strijd wordt er ook 'heroïsch' genoemd. Hugo Camps had genoeg aan de groeven in Rudi's gezicht om hem bijna te bejubelen als een authentieke messias. Zo werken de media, en Rudi kennes wist instinctief wat de media nodig heeft. Wat Rudi vóór de camera deed, deed hij goed. Alleen gaat de media te veel af op wat ze ziet, op wie zich aandient voor de camera. De media kijkt niet in het verborgene.

Maar wie Leo Wiels ontmoette op die receptie, kan het niet ontgaan zijn. 'Even een fabriek sluiten' is niet zomaar een technische opdracht. Het kruipt in je knoken en blijft steken in je bloed, in je merg, in je ziel. En dat heeft niets te maken met het ego van een manager, maar met het besef dat je geen fabriek sluit, maar dat je mensenlevens overhoop gooit.