Muziek van de maand: Bill Evans


Deze week maakte ik kennis met een uitgave van 2004, 75 jaar nadat jazzpianist Bill Evans geboren werd. Evans stierf in 1980, amper 51 jaar oud. Op zijn platenhoezen ziet Bill Evans er niet cool uit eerder een nerd. Ernstig. Op latere leeftijd kreeg hij wel een wat hipper imago, maar hij was toen ook aan de heroine, later cocaine, en dat deed zijn al wankele gezondheid geen deugd. Evans leerde piano spelen als kind; hij leerde het van zijn broer die muzieklessen volgde, en Bill leerde het door hem te horen spelen.
Bill Evans is een fantastische stilist. Waar ik zo van hou, is: geen noot te veel. Soms doet hij aan Bach denken soms aan Satie. Muziek geboren uit de cool jazz, vol intense, diepe emotie. Geen emotie die het uitschreeuwt, maar gevoelens verpakt in pure schoonheid.
Bill Evans was het sterkst in triovorm, met bass, piano en drums. Met Scott LaFaro op bass en Paul Motian op drums maakte hij een sublieme liveplaat in de Village Vanguard.
Kort voor zijn dood zou hij andermaal een grote trioplaat maken, The Last Waltz.

Te beluisteren: Blue in Green, gecomponeerd door Evans en Miles Davis, op het beroemde Kind of Blue van Davis. Of: My Foolish Heart: http://www.youtube.com/watch?v=a2LFVWBmoiw&feature=related

Comments

Popular posts from this blog

Met twee woorden spreken

(Niet) in de kaart spelen

"This is so funny."