April is the cruellest month

Zaterdagochtend, kwart voor acht. Buiten is het koud, en ik zou mijn tuinberging willen isoleren. What’s the cruellest month?, vroeg mijn professor Engelse literatuur in de eerste kandidatuur. I had no clue, back then; pas achteraf leerde ik van T. S. Eliot houden. April is the cruellest month. Waarom zei hij dat? Is het omdat je al zo lang wacht op de zon en op warmte na een lange en koude winter, en de lente wil maar niet komen?

Vandaag is er nog geen sprake van lente, maar ik zou al blij zijn met wat hogere temperaturen. Maar goed. Deze week werd er geprotesteerd tegen het uitblijven van een regering, en op donderdag – toen ik, toevallig een halve dag vrijaf had genomen en we gingen lunchen bij Jan van den Bon, gingen studenten uit de kleren op de Kouter. Veel had het protest niet om het lijf, vond ik (ook inhoudelijk niet), en eerst dacht ik, ze mochten wel wat verder gaan om hun boodschap duidelijk te maken. Het bleef allemaal heel braaf Vlaams en zedig, mét ondergoed aan. De sexy outfits van Valentijn waren duidelijk in de kast gebleven. Nee, frivool waren ze niet echt, en als ik wat verder keek (in de kranten, niet live) dacht ik: nee, toch beter dat ze niet verder gingen. De Vlaamse variant van de ondraaglijke lichtheid van het bestaan, gecombineerd met het progressieve dictaat dat de vorm belangrijker is dan de inhoud. Alle actievoerders lijken mij de belichaming van wat echt een fundamenteel Belgisch (zelfs Vlaams) zeer is: Prinzipienlösigkeit, of: we zijn niet tevreden, en we willen een compromis zodat we ons verder kunnen met ons (comfortabel) leven, zonder diep in te gaan over de grond van de zaak. Geen regering? Dan maar (gedeeltelijk) uit de kleren! Vervelende nationalisten? Dan maar een fuif! Madame Non? Nooit van gehoord! (Al eens nagedacht dat diegenen die echt de nadruk leggen op Blut und Boden de franstaligen zijn? Ze willen zelfs een corridor naar Wallonië.)

Eigenlijk zijn de Vlamingen beter te vergelijken met de Palestijnen en de franstaligen met de zionisten die doorgaan met hun nederzettingen.

Vroeger gingen wij betogen om regeringen te doen vallen, nu protesteert men omdat er geen regering is. Hoewel, het land draait nog, er is een regering die de lopende zaken goed bereddert, en daarnaast zijn er nog een vijftal gewest- en gemeenschapsregeringen. Het vuil wordt nog altijd opgehaald en de belastingen worden nog geïnd. De grootste schande is misschien dat de parlementsleden ondertussen vrolijk verder betaald worden.

Maar goed. De manifestaties wekken toch wat wrevel op. Onze Vlaamse masochistische aard getrouw, richten de manifestanten vooral hun pijlen op de NVA (hoewel vandaag elke Vlaamse partij nationalistisch is, zelfs Groen!; het uitroepteken hoort bij de naam van de partij.) Omdat het al bij al heel burgerlijk protest is, en geen volksbeweging zoals in Tunesië of Egypte. Omdat ze geen oplossingen of nieuwe denkpistes aanreiken (toch geen realistische). Maar vooral: omdat ze pretenderen om boven het communautaire te staan, en zogezegd willen focussen "op wat écht belangrijk is".

Zijn ze dan vergeten dat het communautaire ons land al generaties verlamt? Zijn ze vergeten dat de crisis eigenlijk begon in 2007, toen de Leterme zijn tanden stukbeet op het franstaling “non”, gesymboliseerd door Madame Non? Zijn ze niet plat demagogisch door steeds te focussen op de splitsing, hoewel die niet aan de orde is, bij geen enkele partij?

Toen de Vlaamse partijen in 2007 de moed lieten zakken, en de ‘staatsdragende belangen’ eigenlijk een pyrrhusoverwinning boekten, kwamen de communaitaire problemen als een boemerang terug? Vinden ze niet dat we beter eens een goede, eerbare oplossing vinden voor onze geschillen, om dan de sociaal-economische problemen écht aan te pakken?

We zitten al een jaar of twee-drie in een sukkelstraatje. Geef onze plitici de tijd om sereen tot een oplossing te komen. Het land gaat (nog) niet ten onder. De vuilismannen komen nog. En we blijven nog altijd belastingen betalen.