Bij de dood van een meisje
De zestienjarige Sophie is overleden. De man die haar doodreed, is nu nog spoorloos. Sophies foto in de krant brandt in mijn netvlies. Ik ween om bloemen in de knop gebroken. En vóór den uchtend van haar bloei vergaan, dichtte Kloos.
Een mooi meisje, met iPad-oortjes. De levensdraad brutaal doorgeknipt.
Eenzelfde gevoel had ik toen ik een foto zag van de Rwandese genocide in 2004. Een jongetje lag (wellicht) dood op een aardeweg. Het is 16 jaar of zo geleden, en nóg zie ik die foto. Sophie kon mijn dochter zijn, de Rwandese jongen mijn zoon. Dan denk ik aan de ouders, aan het verdriet dat nooit meer over gaat. Mijn geloof staat meer dan op de helling, maar op zo'n momenten spreek je God aan. Niet zozeer met 'waarom?', maar vooral: troost deze mensen en geef ze moed.
En dan denk ik: waarom is er soms ruzie in ons gezin? Waarom vliegen we soms uit tegen de kinderen? Ze zijn gezond, ze groeien op zoals we het wensen, ze leven. Stel dat één van hen zou sterven. Je bent bereid alles op te geven. Letterlijk. Je wil alles van de hand doen, alles waar je aan gehecht bent, je huis, de tuin, reizen, wijn, muziek, alles. Je wil in de goot gaan leven, in het stof kruipen, zoals in de bijbel varkenshoeder worden en aardappelschillen eten. Alles, als je kind maar zou kunnen terugkeren uit de dood.
Waarom vergeten we zo vaak wat echt waardevol is?
Een mooi meisje, met iPad-oortjes. De levensdraad brutaal doorgeknipt.
Eenzelfde gevoel had ik toen ik een foto zag van de Rwandese genocide in 2004. Een jongetje lag (wellicht) dood op een aardeweg. Het is 16 jaar of zo geleden, en nóg zie ik die foto. Sophie kon mijn dochter zijn, de Rwandese jongen mijn zoon. Dan denk ik aan de ouders, aan het verdriet dat nooit meer over gaat. Mijn geloof staat meer dan op de helling, maar op zo'n momenten spreek je God aan. Niet zozeer met 'waarom?', maar vooral: troost deze mensen en geef ze moed.
En dan denk ik: waarom is er soms ruzie in ons gezin? Waarom vliegen we soms uit tegen de kinderen? Ze zijn gezond, ze groeien op zoals we het wensen, ze leven. Stel dat één van hen zou sterven. Je bent bereid alles op te geven. Letterlijk. Je wil alles van de hand doen, alles waar je aan gehecht bent, je huis, de tuin, reizen, wijn, muziek, alles. Je wil in de goot gaan leven, in het stof kruipen, zoals in de bijbel varkenshoeder worden en aardappelschillen eten. Alles, als je kind maar zou kunnen terugkeren uit de dood.
Waarom vergeten we zo vaak wat echt waardevol is?
Comments
Post a Comment