Muziek van de maand: Amelia

In mijn tienerdagen was jazzrock dé hype, toch in mijn vriendengroepje, waar een wat excentrieke drummer in zat die weg was van Miles Davis. Het was de periode van Agartha en Live at the Fillmore, niet meteen de meest toegankelijke platen.
Ik deed mee maar was nooit een diehard jazzrocker, daarvoor vond ik Weather Return en Return to Forever wat té afgeborsteld, soms op de grens van elevator music, muziek voor cocktaildrinkers. Maar het opende me wel de deur naar de echt grote jazzmuziek, naar het Miles Davis Quintet met de onnavolgbare John Coltrane, naar Charlie Mingus en Sonny Rollins, zelfs, in een vlaag van jeugdige overmoed, Anthony Braxton. De 'hippe' namen van Jaco Pastorius, Steve Gadd en Wayne Shorter leidden me ook naar Joni Mitchell, en Don Juan, The Hissing en Hejira belandden op mijn LP-schap. Een hippe meid was Mitchell niet (wel behoorlijk raar en wellicht wat geflipt), en haar melodieën zetten zich niet meteen vast in de hoofd (Blue vond ik te kaal), en zij raakte in de vergetelheid. Tot ik enkele jaren geleden een CD ontleende. Dreamland was 'maar' een compilatiealbum, maar één liedje bleef maar in mijn hoofd ronddwalen: Amelia, in een heel mooie orchestrale versie. Het stond op Hejira, was was enkel onbewust blijven hangen. Een liedje over een bekende vrouwelijke luchtvaartpionier, Amelia Earhart, die in de jaren 30 met haar vliegtuig verdween boven de Stille Oceaan. Ik had het niet herkend als één van de songs van Hejira, maar het klonk vertrouwd, en de woorden waren zo'n gestold en stil verdriet, een uiting van eenzaamheid, rusteloosheid, verlangen en schuld. Het verwees misschien ook ook naar de dochter die Mitchell als jonge moeder had afgestaan in 1965 - Maybe I've never loved. I guess that is the Truth. In Chinese Café, waar ze het mooie refreintje van The Righteous Brother leent, zingt ze er openlijk over:

Caught in the middle
Carol we're middle class
We're middle aged
We were wild in the old days
Birth of rock 'n' roll days
Now your kids are coming up straight
And my child's a stranger
I bore her
But I could not raise her
Nothing lasts for long

(Er volgde een hereniging tussen moeder en dochter, maar het was rozengeur noch maneschijn.)

Maar dan terug naar Amelia. Zoals een sterk gedicht telt elk woord.

I was driving across the burning desert
When I spotted six jet planes
Leaving six white vapor trails across the bleak terrain
It was the hexagram of the heavens
it was the strings of my guitar
Amelia, it was just a false alarm

The drone of flying engines
Is a song so wild and blue
It scrambles time and seasons if it gets thru to you
Then your life becomes a travelogue
Of picture-post-card-charms
Amelia, it was just a false alarm

People will tell you where they've gone
They'll tell you where to go
But till you get there yourself you never really know
Where some have found their paradise
Other's just come to harm
Oh Amelia, it was just a false alarm

I wish that he was here tonight
It's so hard to obey
His sad request of me to kindly stay away
So this is how I hide the hurt
As the road leads cursed and charmed
I tell Amelia, it was just a false alarm

A ghost of aviation
She was swallowed by the sky
Or by the sea, like me she had a dream to fly
Like Icarus ascending
On beautiful foolish arms
Amelia, it was just a false alarm

Maybe I've never really loved
I guess that is the truth
I've spent my whole life in clouds at icy altitude
And looking down on everything
I crashed into his arms
Amelia, it was just a false alarm

I pulled into the Cactus Tree Motel
To shower off the dust
And I slept on the strange pillows of my wanderlust
I dreamed of 747s
Over geometric farms
Dreams, Amelia, dreams and false alarms

Ondertussen is Joni Mitchell populair bij tienermeisjes zoals mijn dochter, ongetwijfeld dank zij (het ook erg mooie) Both Sides Now, zoals te horen in de komedie Love Actually.

Maar genoeg gepraat, men luistere beter naar la Mitchell:

http://www.youtube.com/watch?v=8bFgxKov8Ts&playnext=1&list=PL18C8463B1552BA83


http://www.youtube.com/watch?v=sdUx9bxe3CA