De wereld is om zeep - vindt mijn zoon

De wereld is om zeep, vindt mijn zoon. Hij las een artikel in De Standaard over de nieuwe bril van George Michael die door een Vlaming ontworpen werd, en voilà zijn conclusie: de wereld is om zeep. Niet zozeer omdat de zanger die ooit door Lady Di bewonderd werd, iets Vlaams op zijn neus heeft, maar omdat De Standaard daar een artikel aan wijdt. Persoonlijk til ik daar allemaal niet zo zwaar aan, maar ik vraag me af: waarom trekt hij deze (zware) conclusie? Omdat een kwaliteitskrant een fait-divers brengt? Omdat hij nu eenmaal een verhandeling moet schrijven voor school? Of ... zou het kunnen dat ik wat te veel tegen hem zeur over hoe erg het wel met de wereld is gesteld? Zou het kunnen dat we te veel tegen onze kinderen praten als tegen volwassenen? Over onder andere:

• Opvoeding: kinderen worden te veel op een piëdestal gesplaatst. Mijn kind is perfect, een wee diegene die hem/haar iets in de weg legt. Leerkrachten bijvoorbeeld, die vinden dat dat kind helemaal niet perfect is.


• Werkdruk: Is het onze kinderen al eens opgevallen hoe verzuurd heel veel mensen kijken? Hoe negatief ze zijn in commentaren op - bijvoorbeeld - een internetartikel? Heel vaak in Het Laatste Nieuws online, maar evenzeer op de site van De Tijd of De Standaard. Heeft het iets te maken met het feit dat iedereen zo hard bezig is, of zijn we met z'n alles wat aan de rinse kant?


• Geloof: Heb je er wel al eens over nagedacht, zoon, dat alles begon mis te gaan met de Renaissance? Met de geboorte van de gedachte dat de mens de maat is van alle dingen, en dat God op de tweede plaats komt? Vroeger moesten de mensen hun hemel nog verdienen, maar nu leeft iedereen voor het hier-en-nu.


• Samenhorigheid: Vroeger riep Kennedy de Amerikanen op te vragen wat ze konden doen voor hun land, en niet wat hun land kon doen voor hen. Wat vragen de mensen vandaag de dag?


• Filosofie: waarom moest ik zo nodig Nietzche citeren: God is dood? Als God dood is, heeft hij dan ooit geleefd?


• Politiek: Moest ik mijn kinderen nu echt vertellen hoezeer ik een hekel heb aan dat politiek-correcte denken dat groeit als spruitjes in - bijvoorbeeld - De Morgen en Humo? Was het echt nodig hen op te zadelen met hoe ik me soms erger aan de vrijgevochten maar hautaine intellectuelen die zich niet kunnen of willen verenigen met het volk? Dat ik vind dat België ontstaan is als een historische vergissing van engdenkende katholieken en franssprekenden - maar dat we nu beter van die vergissing het beste proberen te maken?


• Zwerfvuil - ja, dat ergert me mateloos, maar goed, probeer even om het niet te zien. Idem dito: lintbebouwing, de Vlaamse kustlijn, lelijke villa's, de grauwe gordel rond Gent, het kapsel van ik-zal-zijn-naam-nu-niet-vermelden, en zoveel meer.


• Milieu: tja, als je daar diep over nadenkt, word je gek. De aarde warmt op, we verbruiken energie als complete gekken, en iemand uit ons gezin (ik noem geen namen) neemt de auto om naar de dokter te gaan (om de hoek).


• Varia: En dan is er nog: racisme. Kernenergie en ontploffende kernreactoren. Milieurampen. Wereldhonger. Geweld. Kolonel Khadaffi. Joëlle Milquet. Queen ( de rockband). Monseigneur Vangheluwe. Pedofilie. Ergerlijke reclame. Consumerisme.


• ... dus het laatste waar ik me zorgen over maak, zijn faits-divers in de kranten. Integendeel: ik lees ze graag! Neem nu die vrouw die een act uitvoerde met een slang, de slang beet in haar borst, en de slang overleed aan siliconevergiftiging. Jammer voor de slang, maar zoiets maakt mijn dag goed.

Maar: mijn zoon vindt dus van niet, en misschien wordt hij wel net zo'n zeur als ik. Tenzij hij alleen maar een fout onderwerp uitkoos voor zijn verhandeling.