Arscene: Ode aan Dylan

EInd deze maand wordt Dylan zeventig. Voor een - mij helemaal onbekend - olijk muzikaal trio reden te over om een avondje Dylan te coveren, in Hansbeke of all places!
Dat trio bestaat uit Derek, bij ingewijden bekend van Derek and the Dirt (klassieke gitaar, mondharmonica), Bruno Deneckere (gitaar, bas en Gentse tongue in cheek humor) en Nils Casters (kaal, baardje, muzikale duizendpoot, vooral elektrische mandoline, een vreemdsoortig instrument dat leek op alles behalve een muziekinstrument, viool en slidegitaar).

Vokaal namen ze elk om beurten de honeurs waren, en ook dat deden ze zeer goed tot uitstekend. Van Dylan werd ooit beweerd dat hij zingt zoals een koe die met haar poot vastzit in prikkeldraad, en Derek kon soms gezichten trekken die hetzelfde deden vermoeden - wat ik maar wil zeggen: ze wisten de essentie van Dylan te vatten, ook vokaal.

Hansbeke is de plaats waar Arscene (cf. art scene), een kunstencentrum, van alles en nog wat organiseert, en dit onder de bezieling van de Labarqueclan. Het was ons eerste bezoek.

Het trio bracht eerder al een eerbetoon aan de bard der barden in 1991, toen Dylan de respectabele leeftijd van 50 jaar had bereikt. Nu was New Morning aan de beurt, een moedige keuze, want het is niet Dylans grootste plaat, maar historisch is ze wel, al is het maar omdat het de eerste Dylan-LP was die ik kocht.

Wouter Labarque kondigde New Morning aan als een plaat gemaakt toen Dylan alle heisa rond zijn persoon beu was, en toen hij gewoon een goede echtgenoot en vader wou zijn. Uiteindelijk is hij daar niet in geslaagd, want enkele jaren later liep zijn huwelijk op de klippen. Sneu voor hem, maar voor ons bracht het wel een meesterwerk met zich mee: Blood on the Tracks, in 1975.
Ik zie New Morning als een nieuw begin, na een periode die zou gekenmerkt worden door een writer's block en een vreemde, omfloerste croonerstem. WE'VE GOT DYLAN BACK, schreef Rolling Stone toen New Morning uitkwam, en het was het begin van een verrassende parcours met vele wendingen.

Het optimisme hoor je meteen in New Morning, en het volgende liedje, The Man in me, ging over een man die gemaakt was voor een vrouw, en omgekeerd.
Nog meer huiselijk geluk (maar niet op de set) is te vinden in Sign on the window:

Build me a cabin in Utah

Marry me a wife, catch rainbow trout

Have a bunch of kids who call me Pa

That must be what it's all about...".

Ook Day of the Locust stond niet op de setlist. Toen Bob Dylan in Princeton een eredoctoraat kreeg, was hij maar wat blij om met er zijn sweetheart Sarah vandoor te kunnen gaan:

I put down my robe, picked up my diploma

Took hold of my sweetheart and away we did drive
Straight for the hills, the black hills of Dakota
Sure was glad to get out of there alive

Het Trio bracht Dylan met respect, warmte en liefde, maar dat belette hen niet om muzikaal knap en verrassend te variëren op het klassieke en minder klassieke materiaal. En uiteindelijk werden er méér songs gebracht die niet op New Morning staan, want één ding was mij duidelijk: niemand kan zo'n consistente, kwalitatieve output voorleggen als his Bobness in zijn vijftigjarige carrière. Alleen Neil Young en Paul Simon komen enigszins in de buurt.

Songs die ik miste: Every grain of sand; Missisippi; Workingman Blues; It takes a lot to laugh; Just like a woman; She belongs to me, en nog een paar honderd pareltjes.

Een tip voor een optreden wanneer Dylan 80 wordt: Blood on the tracks, Time out of mind of Blonde on Blonde.

Songs die ik mij herinner:

New Morning
The man in me
Jokerman
Time passes slowly
If dogs run free (why not we)
If not for you (gecoverd door George Harrison, maar ik herinner mij ook een versie van Olivia Newton-John)
One more weekend (leuk doorslagje van Leopard skin pill box hat)
Father of Night
Desolation row (wow... de eerste tonen weerklinken, en je ziet het meteen voor jou: She put her hands in her pockets Bette Davis style)
Seven curses (Riley's daughter)
In the summertime (compleet onbekend voor mij)
Rainy Day Women
Angelina
One more cup of coffee
Slow train coming

Gotta serve somebody

Make you feel my love
Like a rolling stone (How does it feeeeeeeeel?) - een beetje te veel geprutst met de frasering.
Blowin' in the wind (naar verluidt de paus was hier niet zo blij mee. De kerk heeft een antwoord op àlle vragen.)
Knocking on heaven's door