Voetbal is oorlog

Leden van de Poolse, niet Turkse, stam.


Hoewel docent Luc Van Doorslaer overschot van gelijk heeft als hij beweert dat de media té bang zijn om dingen bij hun naam te noemen - het gaat dan om alles wat met allochtonen te maken heeft, positieve én negatieve zaken - mist hij een belangrijke nuance wanneer hij zijn analyse maakt van de rellen in Gent na de voetbalmatch België-Turkije.

Ik schrijf dit omdat ik er zijdelings mee geconfronteerd werd toel ik zoonlief ging ophalen in de Keizer Karelstraat. Want zoonlief had beslist om als ontspanning de match te gaan bekijken op het groot scherm van de Kouter, met z'n vrienden, kwestie van wat stoom af te blazen in volle blok. Alleen: veel stoomproductie heb ik nog niet gezien bij zoonlief, maar dit terzijde.

Net toen ik met de auto rechtsomkeer gemaakt had, kwam een horde Turkijesupporters met veel misbaar de straat ingerend, en was m'n nagelnieuwe auto omringd het roodhemden. Ze leken behoorlijk boos en geagiteerd, ik zag er één de middelvinger opsteken naar (wellicht) iemand die vanuit een bovenverdieping stond toe te kijken. Ik hield mijn hart vast - in de sfeer van het moment is het zeer populair om over auto's te lopen. Maar er gebeurde niets; als een golf in de branding ging deze vlaag van volkswoede aan ons voorbij.

Wat Van Doorslaer mist, is de reden waarom de Turken zich zo boos maakten. Enkele autochtone hooligans zouden de Turken uitgedaagd hebben. Het plein was in twee kampen verdeeld - een perfect alibi voor agressie tegenover de 'overkant', wij tegen hen - en er werd nogal wat geroepen van 'vuile Turken'. Toen de Belgen vlug scoorden, zou het Turkse kamp een bierregen hebben moeten doorstaan. Je bloed zou van minder gaan koken. Dat is de nuance die Van Doorslaer mist: autochtoon crapuul daagt allochtonen uit. En laat dan nog van alle allochtonen de Turken het best geïntegreerd zijn. Zodanig zelfs dat de Turken nu al denigrerend spreken over de nieuwe allochtonen: Albaniërs en Romazigeuners.

Nog een andere nuance: voetbal is niet alleen oorlog, dixit de geniale strateeg en uitvinder van het totaalvoetbal Rinus Michels, het voert ons terug naar onze primitiefste vorm van het stamgevoel. Fans schilderen zich in de clankleuren, zoals een indiaan zich beschilderde toen hij ten oorlog trok. Gentenaars die supporteren voor Club Brugge of Anderlecht hebben er niets van begrepen: je kiest je clan niet, de clan kiest jou. Wie van voetbal een fijn feest wil maken, moet deze primitieve gevoelens overwonnen hebben, en beseffen dat hij de Belgische driekleur fake op zijn gezicht schildert. Spelend alsof je tot een clan behoort. Pas wanneer je de ware aard van voetbal verloochent, en je ontrekt aan de primitiviteit van onze existentie, pas dan kan voetbal een feest worden. Als tenminste alle aanwezigen dat kunnen. Want als iemand bier over je heen gooit, én je ploeg moet een goal incasseren, dan wordt die andere caln héél vlug de vijand.

Luc Van Doorslaer, Bange blanke journalist, De Standaard p20, 7-6-2011