Sonny Rollins
Wat weet ik nog van Sonny Rollins?
Niet zo heel erg veel. Vooral de hoes van de dubbelLP "The Freedom Suite Plus", die ik kocht, even raden, rond 1978 of zo, toen ik jazz begon te ontdekken. Sonny Rollins staat er, groot en sterk, hij en zijn sax, over de twee zijden van de hoes, in hard karton. Wat een blik!
Ik was meer voor Coltrane in die tijd, ik kocht toen "Live at the Village Vanguard" en "Africa Brass". Zelfs "Expression". Ook geen gemakkelijke muziek, maar toch wat meer toegankelijk, op Contranes manier. Hij was een vuurspuwende vulkaan, vol ongebreidelde passie, en dat klonk door in elke noot. Coltrane had God gevonden, en dat schitterend op muziek gezet in "A Love Supreme". John Coltrane was ook de inspiratie voor The Byrds, en voor Carlos Santana, en voor de hele spirituele generatie van de jaren 60.
Sonny Rollins was een sluimerende vulkaan. En hij had God niet nodig. Hij klonk gortdroog, hard boppend, beheerst op de sax, met een afwisselende back up - soms met, soms zonder piano of gitaar. Op z'n best is hij heel simpel: sax, bas en drums. "Till there was you" is zo'n parel, en "The Freedom Suite" is één meesterlijke improvisatie.
Vorige week zag ik hem aan het werk in Gent. Met zijn witte haren, witte baard en los wit hemd leek hij een beetje op God. 80 jaar jong. Hij kwam als een oude man het podium opgestrompeld, introduceerde de band, en stak de bek van zijn sax in de mond. En hij blies en brieste gedurende anderhalf uur. Het lichaam wilde misschien niet meer mee, maar de verbeelding was er nog altijd. Soms rechtte hij z'n kromme rug, en dan speelde hij de pannen van het dak.
Op YouTube: Newark Blues (vermoedelijk). Het was het tweede nummer van de set, een harde, funky bop als wat vreemde eend in een selectie van vooral calypso-georiënteerde nummers. Ik kreeg de kramp in mijn armen in een poging de camera stabiel te houden. Tot het symbool voor 'batterij' begon te knipperen. Stop ermee, Sonny, dacht ik, maar hij, hij dacht er niet aan. May you never stop, Sonny!
Niet zo heel erg veel. Vooral de hoes van de dubbelLP "The Freedom Suite Plus", die ik kocht, even raden, rond 1978 of zo, toen ik jazz begon te ontdekken. Sonny Rollins staat er, groot en sterk, hij en zijn sax, over de twee zijden van de hoes, in hard karton. Wat een blik!
Ik was meer voor Coltrane in die tijd, ik kocht toen "Live at the Village Vanguard" en "Africa Brass". Zelfs "Expression". Ook geen gemakkelijke muziek, maar toch wat meer toegankelijk, op Contranes manier. Hij was een vuurspuwende vulkaan, vol ongebreidelde passie, en dat klonk door in elke noot. Coltrane had God gevonden, en dat schitterend op muziek gezet in "A Love Supreme". John Coltrane was ook de inspiratie voor The Byrds, en voor Carlos Santana, en voor de hele spirituele generatie van de jaren 60.
Sonny Rollins was een sluimerende vulkaan. En hij had God niet nodig. Hij klonk gortdroog, hard boppend, beheerst op de sax, met een afwisselende back up - soms met, soms zonder piano of gitaar. Op z'n best is hij heel simpel: sax, bas en drums. "Till there was you" is zo'n parel, en "The Freedom Suite" is één meesterlijke improvisatie.
Vorige week zag ik hem aan het werk in Gent. Met zijn witte haren, witte baard en los wit hemd leek hij een beetje op God. 80 jaar jong. Hij kwam als een oude man het podium opgestrompeld, introduceerde de band, en stak de bek van zijn sax in de mond. En hij blies en brieste gedurende anderhalf uur. Het lichaam wilde misschien niet meer mee, maar de verbeelding was er nog altijd. Soms rechtte hij z'n kromme rug, en dan speelde hij de pannen van het dak.
Op YouTube: Newark Blues (vermoedelijk). Het was het tweede nummer van de set, een harde, funky bop als wat vreemde eend in een selectie van vooral calypso-georiënteerde nummers. Ik kreeg de kramp in mijn armen in een poging de camera stabiel te houden. Tot het symbool voor 'batterij' begon te knipperen. Stop ermee, Sonny, dacht ik, maar hij, hij dacht er niet aan. May you never stop, Sonny!
Comments
Post a Comment