Clos Sainte Hune: Upgrade
Een sensatie in restaurant Leys, een Clos Ste. Hune 2003.
Een upgrade is altijd een leuke verrassing, ook al is hij gesystematiseerd, zoals wanneer je een hotel boekt in Las Vegas. Als er kamers vrij zijn - er er is heel wat capaciteit in de City of Sin - biedt het hotelmanagement heel vaak een upgrade aan. Wie incheckt in Las Vegas, schuift niet zelden een briefje van 10 dollar over de counter, en vraagt of een free upgrade mogelijk is. Dat staat bekend als de "twenty dollar trick". Als je op die manier een upgrade krijgt, is de 20 dollar een koopje. Vorig jaar logeerden wij in Planet Hollywood, en op het internet las ik dat deze truuk daar nu net niet werkt. Tot onze verrassing kregen we zomaar een upgrade aangeboden, en wat voor één: van een standaard kamer naar een suite. En de suites in Vegas zijn behoorlijk indrukwekkend.
Maar nu terug naar een meer recent verleden, meer bepaald gisteren. Voor mijn 52ste verjaardag gingen we lunchen in restaurant Leys in Lochristi. Een heel degelijk en oprecht authentiek restaurant - authentiek in de zin dat het restaurant waarmaakt wat het pretendeert en hoe het zich presenteert, wars van modetrends of snuisterijtjes. WYSIWYG. Heel klassiek, heel degelijk, altijd verzorgd en met een vriendelijke bediening. Geen hippe jongens of meisjes met een zwarte schort en een wit hemd om, maar de dame van het huis die de bestellingen opneemt. Bij het lunchmenu - altijd een goede keuze in restaurant Leys - koos ik een standaardriesling van Trimbach, één van de tophuizen uit de Elzas in Ribeauvillé. Voor 29 euro dacht ik dat ik een verstandige keuze had gemaakt. Het duurde een tijdje voor de wijn op tafel kwam, en ik verwachte al halvelings dat men mij zou komen zeggen dat er geen Trimbachs meer waren en of ik een voorkeur had voor een andere fles van de (bescheiden maar degelijke) wijnkaart.
Maar niets van dat. Mevrouw Leys kwam wel melden dat de gevraagde fles niet meer voorradig was, maar ze bood een andere Trimbach aan, niet minder dan de legendarische Clos Ste Hune van 2003. Deze wijn wordt alleen maar gemaakt in de beste jaren, van een lot van oude wijnstokken van de Grand Cru Rosacker, in Hunawihr. Amper 1,67 hectaren groot en met naar Elzasser normen zeer beperkte rendementen (toch nog 40 à 50 hl/ha). Per jaar worden er maar 8000 à 9000 flessen van gemaakt, dus de wijn is vrij zeldzaam, en dus ook erg duur. De wijn was fenomenaal, bijzonder complex, fris, levendig, lang en ZEER mineraal, alsof je op een kei zou zuigen. De wijn bleef maar doorsmaken in de mond, dus ik liet de koffie maar aan mij voorbijgaan. Als je zo'n topriesling drinkt, begrijp je waarom Jancis Robinson zo van deze druif houdt.
Een mooie upgrade van restaurant Leys - en een uitzonderlijk staaltje van klantvriendelijkheid!
Maar nu terug naar een meer recent verleden, meer bepaald gisteren. Voor mijn 52ste verjaardag gingen we lunchen in restaurant Leys in Lochristi. Een heel degelijk en oprecht authentiek restaurant - authentiek in de zin dat het restaurant waarmaakt wat het pretendeert en hoe het zich presenteert, wars van modetrends of snuisterijtjes. WYSIWYG. Heel klassiek, heel degelijk, altijd verzorgd en met een vriendelijke bediening. Geen hippe jongens of meisjes met een zwarte schort en een wit hemd om, maar de dame van het huis die de bestellingen opneemt. Bij het lunchmenu - altijd een goede keuze in restaurant Leys - koos ik een standaardriesling van Trimbach, één van de tophuizen uit de Elzas in Ribeauvillé. Voor 29 euro dacht ik dat ik een verstandige keuze had gemaakt. Het duurde een tijdje voor de wijn op tafel kwam, en ik verwachte al halvelings dat men mij zou komen zeggen dat er geen Trimbachs meer waren en of ik een voorkeur had voor een andere fles van de (bescheiden maar degelijke) wijnkaart.
Maar niets van dat. Mevrouw Leys kwam wel melden dat de gevraagde fles niet meer voorradig was, maar ze bood een andere Trimbach aan, niet minder dan de legendarische Clos Ste Hune van 2003. Deze wijn wordt alleen maar gemaakt in de beste jaren, van een lot van oude wijnstokken van de Grand Cru Rosacker, in Hunawihr. Amper 1,67 hectaren groot en met naar Elzasser normen zeer beperkte rendementen (toch nog 40 à 50 hl/ha). Per jaar worden er maar 8000 à 9000 flessen van gemaakt, dus de wijn is vrij zeldzaam, en dus ook erg duur. De wijn was fenomenaal, bijzonder complex, fris, levendig, lang en ZEER mineraal, alsof je op een kei zou zuigen. De wijn bleef maar doorsmaken in de mond, dus ik liet de koffie maar aan mij voorbijgaan. Als je zo'n topriesling drinkt, begrijp je waarom Jancis Robinson zo van deze druif houdt.
Een mooie upgrade van restaurant Leys - en een uitzonderlijk staaltje van klantvriendelijkheid!
Comments
Post a Comment