Pukkelpop: Lacrimosa Dies Illa

Paradise (Innocence) Lost

Het zal wel niet op de iPods van de festivalgangers staan, maar Lacrimosa (Dies Illa), Beween deze dag, is de beste weergave van de gevoelens die Vlaanderen overspoelen na het drama op Pukkelpop. Vijf doden, verschillende zwaargewonden, chaos en ontreddering bij de aanwezige jongeren. De zomerfestivals lokken elk jaar honderdduizenden jongeren, velen nog scholieren, voor wie het leven nog één grote chill is. Vlaanderen leeft mee, want we kennen deze jongeren, we hebben er zelf ook, en wat is er meer te vrezen dan de onheilsmare dat één van jouw kinderen iets overkomt?

De jeugd, ze is nog onschuldig, zoals in de betekenis van de Engelse dichter William Blake, die zijn zijn gedichtenbundel Songs of Innocence and Experience vulde met gedichten over enerzijds de onschuld, anderzijds de verloren onschuld. Een beetje te vergelijken met Milton's Paradise Lost/Regained. De tegenpolen zijn niet schuld en onschuld, maar onschuld en ervaring. Want wie door het leven stapt, verliest gaandeweg, stap voor stap, wat van zijn onbevangen onschuld. Het doet pijn dat jonge mensen door een korte, hevige storm uit ons midden gerukt worden. In paradisum deducant te angeli: mogen de engelen hen begeleiden naar het paradijs. En diegenen die achterblijven, troosten.

Nurse's song (William Blake - Songs of Innocence)

When voices of children are heard on the green
And laughing is heard on the hill,
My heart is at rest within my breast
And everything else is still

Then come home my children the sun is gone down
And the dews of night arise
Come come leave off play, and let us away
Till the morning appears in the skies

No no let us play, for it is yet day
And we cannot go to sleep
Besides in the sky, the little birds fly
And the hills are all covered with sheep

Well well go & play till the light fades away
And then go home to bed
The little ones leaped & shouted & laugh'd
And all the hills echoed