Krantenbijlagen doorgelicht

Er wordt nogal wat leesvoer losgelaten op de argeloze krantenkoper. De Morgen en De Standaard lanceren op hetzelfde moment hun nieuwe bijlage. Bij De Standaard blikken ze al tevreden terug, hun eigen ombudsman denkt er anders over. Wat denkt een zelfverklaarde expert zoals ikzelf?

DMUZE
Laat ik beginnen bij De Morgen. DMuze, heet het ding, niet minder dan 164 pagina's, plus nog een front- en back cover. Spuuglelijke cover, trouwens, en de rest van de shoot ontsiert de magazine binnenin. Er hebben een twee vrouwen aan meegewerkt voor productie, iemand voor styling en een assistente-styling, een fotograaf en een assistent, iemand voor make-up en haar, en, o ja, ook nog een model, Catheline Van Bughenhaut. Dat meisje ziet er ongelukkig en lelijk uit. Veel tekst bevat het 'hoofdartikel' niet, en tekst is niet meteen het sterke punt van deze Muze. Er is zelfs geen ronkend voorwoord. Geen beloftes over diepgravend en achtergrond of zo, zo eerlijk zijn ze wel. Het voorwoord van Agnes Govaerts gaat over, jawel, over pumps.
Pas na 63 pagina's wordt onze aandacht enigszins getrokken door fetish lingerie. Een vrouw poseert met een textielloze bh. Na de volle glorie van een paar mooie borsten aanschouwd te hebben, kijken we naar het tweede onderdeel van een vrouw waar een man naar kijkt, de ogen, maar helaas, de strak gecoiffeerde dame verbergt haar blik achter een zonnebril; ze oogt koud en afstandelijk. Verder leer ik veel bij over stijliconen, van Bent Van Looy tot Posh Spice a.k.a. truttenmadam Victoria Beckham, maar veel wijzer word je daar niet van. En, zoals bij een interland van onze Rode Duivels gebeurt het onverwachte dan toch nog, helemaal op het einde. Na zo'n 160 bladzijden wordt er een écht stijlicoon aan het papier toevertrouwd: Cary Grant, die er zelfs onberispelijk uitziet als hij achterna wordt gezeten door een vliegtuig in North by Northwest. Meteen wordt bewezen dat er aan dit magazine – DMuze, dus – ook mensen meewerken die kunnen schrijven. Ilse Degryse typeert en ontleedt Cary Grant, inclusief de duistere kant van die man, in één enkele column. "Everybody wants to be Cary Grant. I want to be Cary Grant," zo citeert ze Archibald Leach. We hebben ons niet voor niets door 160 pagina's leesvoer – plus cover – geworsteld.
Oordeel: Hugo Camps vond DMuze een overwinning van print op digitaal. Dit eerste nummer vond ik alvast jammer voor de bomen die hiervoor moesten sneuvelen. En voor de postbodes die het moesten bedelen. Het tweede nummer ziet er, gelukkig, al beter uit. Maar Yves Desmets ode aan Raquel Welch kan niet tippen aan de Cary Grant van Ilse Degryse.

KNACK WEEKEND
Als je iets nieuws meldt, moet je ook het origineel er even bijhalen. Zonet Knack Weekend doorbladerd. Dar gaat niet over MODE, maar over MANNEN. Na 130 saaie bladzijden kan ik melden: snorren zijn weer in. Verder kan ik totaal niets over Knack Weekend vertellen. He-le-maal niets.
Oordeel: inhoudelijk zwak. Knack Weekend is aan een herbronning toe.

DE STANDAARD MAGAZINE
Dit blad wordt doorgaans pas interessant op het einde, vooral dank zij Bruno Vanspauwens scherpe en heldere commentaren over spijs en drank. Het laatste nummer gaat – geeuw – ook over mannen.
Oordeel: nóg een vehikel voor advertenties.

DE STANDAARD WEEKBLAD
Geen inspirerende titel, nogal veel zelfverheerlijking, maar OK. Geen concurrent van Knack, dat hopelijk door de nieuwkomers wordt aangespoord zich om een wat modernere look aan te meten.
Verder bevatten de andere bijlagen van De Standaard voldoende stof dat evenzeer in dit magazine had gekund.
Oordeel: goed.

DE MORGEN MAGAZINE
Grote vernieuwing: met TV-programma's. Minder dik maar stukken beter dan DMuze, want het bevat Echte Artikels. Zoals dat over Erwin Mortier die schreef over zijn dementerende moeder. Of een mooi portret van een paar jongeren die 18 werden in de natte, droeve zomer van 2011.
Oordeel: goed. Maar: wat gaat er in DMuze, en wat in het magazine?

SABATO (De Tijd)
Sabato is losjes geïnspireerd op Spend It tde titel zegt alles) de bijlage van de Financial Times, en lijdt aan hetzelfde euvel als De Standaard Magazine: een vehikel voor advertenties.
Oordeel: mooi vormgegeven maar ondraaglijk licht. De nieuwe instroom zou wel eens Sabato het meest onder druk kunnen zetten.

ALGEMENE CONCLUSIE: DES GUTEN ZU VIEL
Weekendbijlagen zijn een aanwinst, maar hopelijk komt er na verloop van tijd een hoognodige consolidatie.Less is more.