Loftrompet: Miles Davis
Drukke dag gehad. Drukke dagen voor de boeg. 't Is worstelen, zonder budget, zonder ondersteuning. En er toch iets moois van willen maken.
Dan zet de spanning zich vast in mijn rug, en schouders. Dan stap ik in de auto, en kijk ik uit naar een warm badje. Ik zet de radio aan. En ik hoor fantastische jazz - de radio stond nog op Klara. Het moet van de jaren 40 geweest zijn - Miles Davis live in Frankrijk. Bebop - "du jazz très moderne".
Heel de uitzending ging over Miles, met een kenner in de studio. Ze speelden al de juiste stukken - All Blues, Porgy and Bess, Boplicity, If I Were a Bell, Maids of Cadiz, Ascenseur pour L'Eschafaud, Miles runs the voodoo down, en ik had de radio meegenomen in de badkamer. Heerlijk.
Het moet meer dan dertig jaar geleden zijn dat ik Miles Davis leerde kennen. Mijn vrienden waren gek van rock jazz en fusion, en ik deed mee, al vond ik veel spul wat te gepolijst. Muziek voor martinidrinkers, schreef ooit iemand. Miles bleef hangen, Miles the dresser, Miles the bon vivant. Ik ging terug in de tijd - van Agartha en Big Fun naar Bitches Brew, dan naar In a Silent Way, nog verder, Kind of Blue, de platen met Gil Evans, de quintetten met John Coltrane, en Birth of the Cool. Mijn toenmalige vriendin bracht Kind of Blue voor me mee van een schoolreis. Een goede reden om er (behoorlijk wat later) mee te trouwen.
http://www.youtube.com/watch?v=vFTp2O0ywyw
Dan zet de spanning zich vast in mijn rug, en schouders. Dan stap ik in de auto, en kijk ik uit naar een warm badje. Ik zet de radio aan. En ik hoor fantastische jazz - de radio stond nog op Klara. Het moet van de jaren 40 geweest zijn - Miles Davis live in Frankrijk. Bebop - "du jazz très moderne".
Heel de uitzending ging over Miles, met een kenner in de studio. Ze speelden al de juiste stukken - All Blues, Porgy and Bess, Boplicity, If I Were a Bell, Maids of Cadiz, Ascenseur pour L'Eschafaud, Miles runs the voodoo down, en ik had de radio meegenomen in de badkamer. Heerlijk.
Het moet meer dan dertig jaar geleden zijn dat ik Miles Davis leerde kennen. Mijn vrienden waren gek van rock jazz en fusion, en ik deed mee, al vond ik veel spul wat te gepolijst. Muziek voor martinidrinkers, schreef ooit iemand. Miles bleef hangen, Miles the dresser, Miles the bon vivant. Ik ging terug in de tijd - van Agartha en Big Fun naar Bitches Brew, dan naar In a Silent Way, nog verder, Kind of Blue, de platen met Gil Evans, de quintetten met John Coltrane, en Birth of the Cool. Mijn toenmalige vriendin bracht Kind of Blue voor me mee van een schoolreis. Een goede reden om er (behoorlijk wat later) mee te trouwen.
http://www.youtube.com/watch?v=vFTp2O0ywyw
Comments
Post a Comment