Rudi Vranckx onder tafel gepraat

Rudi Vranckx "De vloek van Osama" had - bij mij althans - af te rekenen met enige "nine eleven fatigue", maar vorige week was het wel boeiend, al was het maar om te zien hoe onze 'oorlogsreporter' Rudi Vranckx een grote kans heeft laten liggen om dieper in de geest te dringen van de Britse haatprediker Abu Izzadeen (geboren Trevor Brooks) - en dus van alle fundamentalistische moslims. Vranckx liet zich meeslepen door zijn emotie, en dat is altijd te mijden als je journalist bent. Toegegeven, makkelijk kan het niet zijn - als je zo'n gedreven, op macht beluste én spraakvaardige fundamentalist vóór je hebt. En zo werd Rudi Vranckx weggespeeld. terwijl hij er niet in slaagde heldere, pertinente vragen te stellen. Zoals: Hoe kun je de haat die je predikt verzoenen met de koran die opdraagt om te leven als een goed mens, met mededogen voor de medemensen? Is je extremisme geen zwaktebod, van een stroming die voelt dat ze de greep om de doorsnee moslim verliest? Hoe kun je vooruitgaan als je de helft van je capabiliteit - de vrouwen - niet laat deelnemen aan het maatschappelijk debat?
Het was een beangstigend beeld van de fundamentele haatislam, dat één doel heeft: het westen overspoelen met de islam, onze (lege) kerken omvormen tot moskeeën, en de wereld beheersen. In Izzadeens ogen was dat democratie.

Izzadeen stond in sterk contrast met Jacqui Putnam, die ook door Vranckx werd geïnterviewd. Zij overleefde de Londense aanslagen, heeft het kwaad in de ogen gezien, maar blijft sereen en tolerant. Zij weigert om de islam met de vinger te wijzen. Is dat de sterkte van het westers denken - het kwade bestrijden met tolerantie en begrip? Of is dit onze zwakte? Ik weet wel wat het antwoord van Izzadeen zou zijn op deze vraag.