Columnisten, God zegene hen. Sommige toch. Voor Camps haalde ik al vroeger het wierookvat boven. Barokke woordenkramerij waarin de wallen onder zijn vermoeide ogen doorschemeren. Licht en diep tegelijk, een beetje (heel klein beetje) zoals Johann Sebastian Bach. Neem nu zijn ode én kastijding tegelijk van Italië. Berlusconi: "Altijd de grappigste thuis, maar zonder humor".
http://www.demorgen.be/dm/nl/2461/De-Gedachte/article/detail/1339268/2011/10/26/Maffia.dhtml

Idem Bernard Dewulf, in De Standaard Weekblad. Zijn stukje over pesten, heerlijk subtiel.

Bij schrijvers van het kaliber van Camps en Dewulf (ooit een duo in De Morgen) valt er een streep zonlicht binnen.

Anderen doen je maag ineenkrimpen. Als je hun oprispingen leest, roep je het uit. Wat een schande! In welk apenland leven wij! en: Waarom staan wij, de burger, dit toe? Waarom kleineren wij onszelf dat we zo'n beleidsmensen het mandaat geven onszelf en ons land te besturen? Klassiek voorbeeld: Rik Van Cauwelaert van Knack. Waarom mag het parlement niet vragen hoe de politieke klasse niet bij machte was om een bank te leiden? Quousque tandem abutere, Catilina patientia nostra?

http://www.knack.be/opinie/columns/rik-van-cauwelaert/eigen-schuld/opinie-1195123539676.htm

Comments

Popular posts from this blog

Met twee woorden spreken

(Niet) in de kaart spelen

"This is so funny."