Veelpleger

Ik heb me op dit forum de vraag al gesteld: Ben ik een racist? Ik zal toen wel gezegd hebben: wie zich die vraag stelt, is het niet. Wie daarentegen zegt "Ik ben geen racist", is het doorgaans wel, zeker als er een "maar" achterkomt, of, "neem me niet kwalijk", want dan bedoelt men het tegenovergestelde.

Het is maandagochtend, nogal grijs, en de eerste weekdag van de wintertijd, want de winter, die komt er onherroepelijk aan. Morgen of zo neem ik enkele foto's van de laatste bloemen in de tuin, want er bloeit nog behoorlijk wat.

Welnu, waarom zou ik racistisch zijn? Op 23 oktober werd een zeventienjarige inbreker doodgestoken door zijn 84-jarig slachtoffer. De twee boefjes vluchtten het huis uit, en kort nadien overleed één van hen op straat. Mijn eerste reflex was: wellicht een Marokkaan. Waarom een Marokkaan? Waarom geen Bulgaar, of een autochtoon crimineeltje? Wat laat me duidelijk wezen, onze Belgen zijn niet afwezig in de misdaadstatistieken. De meeste notoire moordzaken zijn gepleegd door "ons eigen volk". Maar zo een jonge inbreker? Mijn vermoeden richting Marokko bleek achteraf juist. Elias was een jonge delinquent, door zijn familie omschreven als "het zonnetje in huis", iemand die een kappersopleiding volgde, al vele tientallen keren veroordeeld was voor kleine misdrijven, maar steeds weer zijn leven zou beteren. Tot die fatale avond, toen hij een oud koppel bedreigde met een schroevendraaier, maar uiteindelijk zelf het slachtoffer werd.

Waarom dacht ik een racistische gedachte? Niet dat ik denk dat alleMarokkanen criminelen zijn, maar proportioneel zijn ze oververtenwoordigd in de boefjesgilde. Het Marrokaans zijn heeft er zeker iets mee te maken - ze zijn de allochtone gemeenschap die, veel meer dan de Turken, moeilijk geïntegreerd raakt, een schoolachterstand heeft, veel spijbelt en na school doorgaans werkloos wordt. De Arabische cultuur is ook een macho-cultuur, waarbij veel moeders hun zonen loslaten, er geen greep op krijgen, en hen op een voetstuk plaatsen, als toekomstige mannen, en de moeders, dat zijn maar vrouwen. Hoe kan een zeventienjarige al talrijke keren in aanraking komen met het gerecht zonder dat er alarmbellen afgaan, eerst en vooral in het gezin?

Maar anderzijds is het voor ons autochtonen moeilijk on in de geest van een allochtoon te kruipen. Wie zich niet verbonden weet met een gemeenschap, denkt in termen van "wij tegen hen", "ik tegen hem". De sociale en menselijke uitsluiting, daar hebben beide partijen schuld aan. Zelfs diegenen die er zo hard bij willen horen, horen er niet echt bij. Zoals de autochtone vierde wereld zitten vele allochtonen in een vicieuze spiraal van leerachterstand, werkloosheid en criminaliteit. Als we de link met de leefgemeenschap blijven ontkennen of afdoen als racisme, bewijzen we de daar de Marokkaanse Belgen geen dienst mee.