Wat wil ik nog doen?

De vraag kwam, zoals alle essentiële vragen, denk ik, onverwacht.
Papa, is er iets wat je nog wil doen tijdens jouw leven?
Ik bracht de kinderen thuis van school, maar ik weet niet meer wie de vraag stelde. Maar ik wist vooral niet wat te antwoorden, behalve: ik weet het niet meteen, laat mij er even over nadenken.
Maar zelfs met nadenken kom ik er niet meteen uit. De vraag had ook iets sinisters. Aan iemand die jong is, stel je zo'n vraag niet. Zeker niet met het woordje "nog" erin. Jazeker, ik ben over halfweg, en de de Great Equalizer staat - hopelijk - nog niet aan de voordeur. Maar onderweg is hij zeker, zoals hij onderweg was naar de tuinman die de dood wou ontvluchten door spoorklaps naar Ispahaan te vluchten.

"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"

Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

(P.N. van Eyck)

Een absoluut dwingend verlanglijstjr heb ik niet, zoals de wereld rond zeilen, Ushaia zien, of gaan eten in Noma of El Bulli, noch rondrijden in een Ferrari of dingen die ik lieven niet toevertrouw aan cybespace, waar woorden blijven rondslingeren zoals rommel in de ruimte, of proeven van de grootste wijnen ter wereld.

Toch zijn er wel dingen die ik eens zou willen doen. Bijvoorbeeld rondrijden in een Jaguar E-Type convertible van Marseille naar Cinque Terre, en onderweg luisteren naar Franse chansons (even toch) en een Salade Niçoise eten in Eze.

Of: een reis voorbereiden én doen naar de mooiste romaanse kerken en abdijen in Frankrijk en Italië. Want de Romaanse kunst, dat is pure spiritualiteit, waarnaast de gothiek verbleekt als verwaande menselijke egotripperij. Of ook: in een VW-busje Europa rondrijden, van het noorden van Zweden tot Andalousië. Of van Alaska tot San Diego. Het onderweg zijn is belangrijker dan de eindbestemming. Overwinteren in Firenze, Perugia, Assisi en Venetië, en dan uitmaken welke stad mij het meest bevalt.

Ook nog: twee weken lang niksen in de Vaucluse, of in Saint-Rémy de Provence, in een authentieke mas met een zwembadje.

Zeker utopisch: een glas wijn drinken met Bob Dylan.

En verder: een reeks wijngidsen schrijven over wijnstreken die mij aanspreken: de Langhe in Piemonte, Côtes du Rhône - zuid en noord -, de Loire en Elzas, de wijnen van Campanië.

Dus, ja, er zijn dingen die ik nog wil doen. Wellicht niet allemaal, maar hopelijk toch een paar!