11.11.11.11.11.11
November is de maand van de dood. Allerheiligen. Allerzielen. Elf november. The Last Post. Gesprekken over de dood, met collega's. Een medewerker van Materiaalbehandeling, "een stille", gestorven aan een hartaanval op 43-jarige leeftijd. Herinnering aan een meisje van 14 dat enkele weken geleden zelfmoord pleegd. Voor haar ouders was het de eerste 1 november met hùn meisje op het kerkhof. Een bittere opmerking van een collega, dat het niet veel uitmaakt, zelfmoord, ziekte, ongeval - een kind verliezen is het ergste, hoe het ook gebeurd is. Alsof het niet eerlijk is, dat een zelfdoding meer medelijden zou opwekken dan een natuurlijke doodsoorzaak. Een buitenstaander is getroffen door de nabijheid, in tijd en ruimte; een insider is voor het leven veroordeeld, om te leven met het verlies, met de herinnering. Zoals de afdruk van een zoen, speels gegeven op het raam ten afscheid, plots ontdekt als de moeder, lange tijd na het overlijden, de moed vindt om terug aan de slag te gaan, om de draad van het leven weer op te nemen, en om de ramen te lappen. Dan zie dat, die afdruk, en dan denk je aan de boosheid, toen, meisje toch, schoongemaakte ramen al meteen gaan vuilmaken! - en nu, aan het onpeilbare gemis. "Na enkele jaren begint het wat te slijten," zo zei me eens de vader van een verongelukte zoon, "dan betrap je je erop dat er eens, heel even, een moment is, heel kort, dat je even niet aan hem denkt."
Maar: November is de maand van het leven. Nog meer dan oktober. Veel meer dan de zomer, wanneer de zon zo ongenadig brandt dat elke beweging er één te veel is. Leven, dat is een functie van tijd en ruimte, en van beweging; tijd is een functie van ruimte. Zonder het voortschrijden van de tijd, is er geen leven. Denk aan een bevroren tableau vivant, of een maandlanschap waarin geen zandkorrel bewogen wordt door de wind. Alles onveranderend, eeuwig, dat is het tegengestelde van leven. In november beweegt alles, de natuur verandert dag na dag, "yellow leaves, ore none, or few", een steeds wisselend kleurenpalet, volop in beweging, klaar om tijdelijk in te sluimeren in een toestand van bevroren stilte, als het putje winter wordt.
Ik heb een nieuwe PC gekocht. Mijn Dell-aankoopervaring was verre van positief, maar nu ben ik er - uiteindelijk - toch mee aan de slag. Een grote taak is het overzetten van mijn iTunes-verzameling, duizenden songs, goed voor dagenlange muziek. Ik wil het zorgvuldig doen, en de albums één voor één importeren, de dubbels verwijderen, illustraties ophalen. En nu, op zoek naar gepaste muziek voor dit novembermoment. Op de achtergrond speelt zachtjes Caravanserai. Stemmig, maar ik zoek iets anders. Wat nog even importeren van mijn harde schijf?
Natuurlijk! Karl Jenkins, A Mass for Peace. Mooie, toegankelijke klassieke muziek van iemand die ooit nog bij the Soft Machine speelde. "L'Homme Armé", de archetypische soldaat die in de middeleeuwen en renaissance oorlog en ellende bracht, even onvermijdelijk als de seizoenen, het exacte tegengestelde van "gezegend hij die komt in de naam van de heer", de man (mens) die liefde en hoop brengt.
Aan die muziek zal ik denken als het straks 11 seconden na 11.11 uur is, op de elfde november van het jaar 2011. Als we denken aan de duizenden soldaten die de stad Ieper uittrokken op de plaats waar later de Menenpoort zou komen, op weg naar het slagveld een kilometer of twee verderop, en als we denken aan de lente die er weer komt, aan de poppies blowing in Flanders' Fields.
Comments
Post a Comment