Ik wil de gezichten liever niet zien. De beelden van de onschuldige slachtoffers van de moordpartij in Luik gisteren. Want ze blijven op het netvlies gebrand, als je eens de blik hebt gezien, in een gezicht van iemand van wie het leven pas aanvangt. Die op de bus wacht, op weg naar de kerstexamens wellicht, of een moeder met een kinderwagen. De dood komt als een dief in de nacht, of onder de vorm van een gewetenloze, losgeslagen misdadiger, die niet nog een keer de gevangenis in wou, en die zijn laatste zinloze daad, zijn zelfmoord, nog eens exponentieel wou uitvergroten. May you rot in your grave.
In 1996 stond het klasje van Dunblane, in Schotland, op de cover van Newsweek; een massamoordenaar doodde er 15 vijf- en zesjarigen én de lerares. Wie naar zo'n jonge gezichten kijkt, vergeet ze nooit meer. Ik zie cover nog altijd voor me. Eén van de slachtoffers die het 15 jaar geleden overleefde, wordt nu zelf beschuldigd van een gewelddadige overval.
Dus, de slachtoffers van Luik, als ik ze kan vermijden, graag, maar dat wordt zo goed als onmogelijk. Ik leef met hen mee, ook zonder te weten hoe ze eruit zien.
Een troostende soundtrack bij deze droefnis: Monteverdi's Lamento della Ninfa.
http://www.youtube.com/watch?v=V4bfCWt1wXk
Comments
Post a Comment