Lichte tranen

Willem Elsschot schreef enkele - niet veel - schrijnende verzen. "Bij het doodsbed van een kind" is er één van.

"De aarde is niet uit haar baan gedreven
toen uw hartje stil bleef staan,
de sterren zijn niet uitgegaan
en 't huis is overeind gebleven."

Sierre, maart 2012. Eén gedachte overweegt bij het aanschouwen van de hartverscheurende beelden op TV, in de kranten. Wanneer het diepe verdriet een gezicht krijgt.
Schaamte. Ik schaam mij diep om mijn oppervlakkige tranen, de vochtig wordende ogen, terwijl ik zie: de zon komt op, donkerrood, en de Ouverture Solennelle verheft mijn hart.

Ik betrap er me op: ik neurie in de auto op de tonen van "I don't want no part of this crazy love."

En toch, en toch, mijn hart is zwaar, en ik vervloek de God die toelaat dat kinderen sterven.
Dunblane revisited, maar dan zonder het boze als oorzakelijk verband.

Kleine Luc, wat een lieve, ouderwetse naam, die op een hoge berg wou gaan staan, om zo dichter bij zijn oma te komen.
Poëtisch zoals alleen een kind kan zijn, en Guido Gezelle, biddend, op een berg, alleen. De zee, het vlakke land, daarachter de bergen, en daarboven de wolken, en de zon. En dan de hemel, zo dichtbij.

Samen sterk. Schitter zacht. En vergeef me mijn lichte tranen.