Sneeuw

Maandag 5 maart, en het sneeuwt. Driehonderd kilometer files in het hele land, maar ik raakte tijdig in Zaventem. Ik heb zicht op dwarrelende sneeuwvlokes gemengd met regen, en op de rechtervleugel van een vliegtuig dat wacht en wacht om afgestoomd te worden. Klaar voor Genève, dé hoogmis voor alle petrolheads. Hoewel het buiten koud is - net boven het vriespunt - is het in het vliegtuig ongezellig warm. Erg vervelend, vliegen in de winter, warm en koud blazen. Zeker als het vlieguig vertraagd is. "Parking conditions and cross check."

Drie maal drie jaar geleden sneeuwde het ook. Toen moest ik ook op reis - was het Genève of was het Gotenburg? Ik weet het niet meer. Die reis heb ik niet gemaakt. Slecht nieuws uit het ziekenhuis. Negen jaar geleden overleed opa - op 03-03-2003, afgekort tot 03-03-03. Een leuk reeksje, maar niet om te vroeg te sterven.

Ja, toen lag er ook sneeuw, maar ik denk dat opa de sneeuw niet gezien heeft toen hij in een semi-comateuze toestand in het ziekenhuis lag. Eén keer zei hij "Dag Mark", heel verrassend, maar dan weer niets meer.

Straks wonen we tien jaar in Destelbergen. Eindelijk hebben we een (volautomatische!) poort. En het parket op de etage is hersteld. Nu nog ingemaakte kasten, een groendak, en tuinverlichting. Onder andere.
Tien jaar geleden was het een andere wereld. De twee grootvaders hielpen ons nog verhuizen. Maar ondertussen is de aflossing van de wacht begonnen. De tweeling leert al autorijden. Terwijl Elisabeth even een pauze inlast gaat Jan enthousiast verder. Met pépé als instructeur, dat is een gek zicht: een man van straks 85 die zijn kleinzoon leert autorijden. Helpen verhuizen zal niet meer lukken.

"Hij kan niets meer leren", en: "Hij dat het heel goed" zijn zijn vaste commentaren, maar we moeten erbij vertellen dat zij gehoor achteruit gaat, en zijn zicht misschien ook, want Jan heeft bij de parkeeroefeningen al een paar denkbeeldige auto's gecrasht en toch zegt pépé: "Heel goed Jan!" Als je oud wordt, word je milder. Hoewel dat niet voor iedereen opgaat.

En wanneer leert Karel autorijden? De kans dat pépé hem aan een rijbewijs helpt, is klein. Generatiewissel. Het begint op alle leeftijden. Neem nu de honderddagenviering van vorige week. Stoer hebben Jan en Bet een nachtje doorgestoken. Straks zijn ze meester over hun eigen tijd, maar vrijheid veronderstelt ook verantwoordelijkheid. Zonder verantwoordelijkheid ben je nooit echt vrij, dat wist Erich Fromm al. En met het voortschrijden van de tijd, neem je steeds maar nieuwe horden, nieuwe mijlpalen, keerpunten in het leven, kruispunten waar je een keuze maakt. Dan besef je dat iedereen zijn pad volgt, en dat je daarbij mensen achterlaat. De meisjesgroep van Betje, een stuk of zeven hechte vriendinnen, heeft dat aangevoeld. De vermoeidheid sloeg toe na een nachtje stappen, en daarmee verdween de kracht om de emoties binnen te houden. Stilstaan kan niet. Bij elke mijlpaal hoort een vleugje weemoed.

Locatie: Hotel Richemond, Genève, met een soundtrack die hier past: Serenade voor strijkers van Tschaikovsky.