Nothing lasts forever

Terwijl ik oefen voor de Midzomernachtrun (vandaag 5.7 km in 35.40 minuten; 9.6 km/uur) loop ik door de ruimte van mijn jeugd. Wat me verbaast is dat het kreupelhout van de Hellegatstraat er nog altijd is. Tussen de kleine boompjes en struiken waande ik me in een andere, exotische wereld. De begroeiing nu lijkt op wat ik me herinner, 45 jaar geleden, maar toch moeten het andere bomen en struiken zijn.
In de Walbosstraat ligt nog altijd dezelfde betonbestrating, met om de zoveel meter uitzettingsgleuven opgevuld met teer. Ongeveer halverwege de straat van de vrijheid van mijn jeugd was er een groot gat opgevuld met teer, wel zo'n 80 op 30 cm.
Als kinderen duwden we daar onze vingers in, als het heet was en de teer zacht.
Die plek ligt er nog altijd. Ik liep er langs. Het was warm, en ik pauzeerde, mijmerde, en drukte mijn tien vingers in het zachte teer. Het voelde vertrouwd aan.
Enkele dagen geleden liep ik er weer langs. Het was lang niet zo koud, maar mijn vingerafdrrukken waren verdwenen, snel weer versmolten met de warmte van vorige week. Zou dit dezelfde materie zijn als die waar ik 45 jaar geleden mijn handen in drukte?
Hoe dan ook, er blijft niets van over, behalve in mijn herinnering.