Run Forrest Run (2) - Nederlands
I did it again - me op gang trekken voor de Midzomernachtrun op 30 juni. Tien of vijftien kilometer doorheen de verlichte straten van het mooie Gent. Vorig jaar kwam ik binnen na 1 uur en 10 minuten, op de 650ste plaats of daaromtrent. Heel trots op mezelf - ik had nooit meer dan 7 km gelopen, en dan nog pas enkele weken vóór de loopwedstrijd. Na de vermoeidheid, de overmoed - volgend jaar misschien de 15 km?
No way, tien kilometer is meer dan genoeg. Vorige week startte ik mijn loopschema, en haalde ik vlot 3,4 km. Twee dagen nadien was het een complete afgang - te warm, slechte timing. Zaterdag probeerde ik het opieuw. Twaalf graden fris - perfect - én met een nieuwe bondgenoot: muziek!Dank aan de shuffle-functie in iTunes. Dit was de playlist:
Stravinsky's wiegelied uit De Vuurvogel: Heel mooi, maar even overgeslagen, want té traag voor een opwarmer.
Buffalo Springfield - Mr. Soul: Neil Youngs antwoord op de Rolling Stones, en een perfecte soundtrack om op gang te komen.
CCR's (Wish I could) Hideway uit het album Pendulum: wat een fantastische song, ook nog na dertig jaar (wat zeg ik, veertig jaar!).
Broken Flag: Patti Smith, nogal pathetisch. Uit Easter, denk ik.
Heavy Disguise, van Strawbs. Ik herinner me nog dat ik ooit deze LP had, in zijn extravagante driedubbele hoes, met vooraan een illustratie van een naakte man (achteraf hoorde ik dat het een schuilderij was van de symbolische dichter William Blake). Leuk detail: Heavy Disguise speelde terwijl ik voorbij het gebedsoord Bergenkruis liep.
"The people assembled to hear what resembled evangelists say/ Some came just to see them for a laugh/ Others to be free/ Fools must pretend to be wise/ We've a faith that we use as a heavy disguise.
Turn! Turn! Turn! We blijven in het religieus register. Vannacht droomde ik van dit prachtig lied, een mooie versie van de Peter Seeger classic, gebaseerd op het boek Prediker. Er is een tijd voor alles. Ook een tijd om te lopen. The Byrds hebben hiervan één van de mooiste popsongs aller tijden gemaakt. Ik ben er gek op.
Don't want you woman: Een fijne acoustische blues van Alvin Lee en Ten Years, over een man die een vrouw van zich af probeert te schudden.Echt overtuigd lijkt hij niet...
En dan Joni Mitchell. Mijn oudste zoon vindt haar een verschrikkelijke zaag. Ik vind haar ook een prototype van een overjaarse hippie die nogal wat rocksterren het hoofd op hol bracht (David Crosby onder andere) en soms verliest ze zich in nogal pretentieuze liedjes met jazzy arrangementen - denk maar aan het over-ambitieuze Don Juan's Reckless Daughter, waar ze indruk wil maken door te refereren aan Hamlet. Maar Chinese Café is een pareltje, bitterzoet en pijnlijk, maar ook niet helemaal open voor haar tekortkomingen (over haar dochter schreef ze "... I could not raise her", maar juister was waarschijnlijk: "I didn't want to raise her"). En dan die heerlijke melodie van Unchained Melody van the Righteous Brothers.
CSN&Y 4+20: Onder de oppervlakte van dit ogenschijnlijk onschuldig deuntje hoor je een schokkende getuigenis van een zinloos leven. Van en door Stephen Stills.
My Only Love: Avant garde glam rockers en dan stijlvolle crooners: met Roxy Music zette ik een punt achter mijn ochtendrun. 4.1 kilometer in 25 minuten en 46 seconden.
UPDATE:
Nadien liep ik 5,7 km in 35 minuten en 40 seconden (9.59 km/uur). Vandaag 11 juni 6.6 km in 42 minuten en 30 seconden, weliswaar iets trager (9.3 km/uur).
NIEUWE UPDATE:
De 9 kilometer gehaald in een tijd van 55 minuten en 50 seconden en als ik het goed uitreken weer tegen 9,6 km/uur. De tien kilometer komt in zicht!
No way, tien kilometer is meer dan genoeg. Vorige week startte ik mijn loopschema, en haalde ik vlot 3,4 km. Twee dagen nadien was het een complete afgang - te warm, slechte timing. Zaterdag probeerde ik het opieuw. Twaalf graden fris - perfect - én met een nieuwe bondgenoot: muziek!Dank aan de shuffle-functie in iTunes. Dit was de playlist:
Stravinsky's wiegelied uit De Vuurvogel: Heel mooi, maar even overgeslagen, want té traag voor een opwarmer.
Buffalo Springfield - Mr. Soul: Neil Youngs antwoord op de Rolling Stones, en een perfecte soundtrack om op gang te komen.
CCR's (Wish I could) Hideway uit het album Pendulum: wat een fantastische song, ook nog na dertig jaar (wat zeg ik, veertig jaar!).
Broken Flag: Patti Smith, nogal pathetisch. Uit Easter, denk ik.
Heavy Disguise, van Strawbs. Ik herinner me nog dat ik ooit deze LP had, in zijn extravagante driedubbele hoes, met vooraan een illustratie van een naakte man (achteraf hoorde ik dat het een schuilderij was van de symbolische dichter William Blake). Leuk detail: Heavy Disguise speelde terwijl ik voorbij het gebedsoord Bergenkruis liep.
"The people assembled to hear what resembled evangelists say/ Some came just to see them for a laugh/ Others to be free/ Fools must pretend to be wise/ We've a faith that we use as a heavy disguise.
Turn! Turn! Turn! We blijven in het religieus register. Vannacht droomde ik van dit prachtig lied, een mooie versie van de Peter Seeger classic, gebaseerd op het boek Prediker. Er is een tijd voor alles. Ook een tijd om te lopen. The Byrds hebben hiervan één van de mooiste popsongs aller tijden gemaakt. Ik ben er gek op.
Don't want you woman: Een fijne acoustische blues van Alvin Lee en Ten Years, over een man die een vrouw van zich af probeert te schudden.Echt overtuigd lijkt hij niet...
En dan Joni Mitchell. Mijn oudste zoon vindt haar een verschrikkelijke zaag. Ik vind haar ook een prototype van een overjaarse hippie die nogal wat rocksterren het hoofd op hol bracht (David Crosby onder andere) en soms verliest ze zich in nogal pretentieuze liedjes met jazzy arrangementen - denk maar aan het over-ambitieuze Don Juan's Reckless Daughter, waar ze indruk wil maken door te refereren aan Hamlet. Maar Chinese Café is een pareltje, bitterzoet en pijnlijk, maar ook niet helemaal open voor haar tekortkomingen (over haar dochter schreef ze "... I could not raise her", maar juister was waarschijnlijk: "I didn't want to raise her"). En dan die heerlijke melodie van Unchained Melody van the Righteous Brothers.
CSN&Y 4+20: Onder de oppervlakte van dit ogenschijnlijk onschuldig deuntje hoor je een schokkende getuigenis van een zinloos leven. Van en door Stephen Stills.
My Only Love: Avant garde glam rockers en dan stijlvolle crooners: met Roxy Music zette ik een punt achter mijn ochtendrun. 4.1 kilometer in 25 minuten en 46 seconden.
UPDATE:
Nadien liep ik 5,7 km in 35 minuten en 40 seconden (9.59 km/uur). Vandaag 11 juni 6.6 km in 42 minuten en 30 seconden, weliswaar iets trager (9.3 km/uur).
NIEUWE UPDATE:
De 9 kilometer gehaald in een tijd van 55 minuten en 50 seconden en als ik het goed uitreken weer tegen 9,6 km/uur. De tien kilometer komt in zicht!
Comments
Post a Comment