Eindelijk nog iets goed gelezen van Marc Didden

Het was een tijd geleden dat ik nog iets écht goed las van Marc Didden. Het moet 1980 geweest zijn, achterin Humo, een wat pretentieus TV-blad, waar zijn LP-besprekingen stonden, en dat van The River had mijn volle aandacht. No More Heroes, herinner ik mij, maar: Springsteen was een hero. Alles wat de Didden toen schreef was de bijbel, een leidraad voor zoekende zielen, zoals Rob Leurentop dat ook was voor jazz, in Knack dan, en, in mindere mate, Peter Cnop, ook in Knack.

Niet dat Didden nadien slechte dingen schreef - ik las ze alleen niet.

Maar nu was het weer raak. Weer eens dat idee dat ik had toen ik Dylan ontdekte: Ik ben niet alleen. Bij de eindceremonie van London 2012 had ik anders wel dat gevoel. Wat een euforie als de Spice Girls het podium opreden in hun London Cabs, made by Geely. Het leek wel een voorbode van the second coming. The Spice Girls godbetert! Lichtend voorbeeld voor K3 en zovele andere onnozelheden. Nu nog zie ik vrouwen van tussen 30 en 40 jaar met een Victoria Beckhamkapsel rondlopen.
En dan: Ray Davies, fragiel Waterloo Sunset zingend voor de massa, en perfect verwoord door Didden, die alles bekeek bij de VRT. Daar stond de man van You Really Got Me, Shangri-La, God's children en zoveel fraais dat zelfs Chrissy Hynde voor 's mans charmes bezweek.

Ik zat toevallig op Nederland 3. Daarna The Who, of wat ervan overbleef, en met Didden dacht ik: Behangpapier voor de massa in het stadium, idem dito voor de sportverslaggevers. Nochtans: daar stonden Daltrey en Thownsend. Thownsend! Veel dichter bij een legende kan je wel niet komen. Wat een getetter, dacht ik, toen de NOS-commentatoren maar bleven kletsen terwijl de legendes musiceerden voor God en vaderland. Een ijzersterke set - Baba O'Riley, See me, Feel me, en: My Generation. De commentaardame vond haar eigen geneuzel interessanter dat wat er op het podium gebeurde. Barbaren! Lullende Nederlanders, dacht ik, maar op de VRT was het hetzelfde, zo beklaagde Didden zich. Was het Sabine Appelmans? Nu, het Amerikaanse NBC deed het nóg slechter, zij zonden Davies en The Who zelfs niet uit.

Hope I die before I get old. Want oud worden, is je legendes zien verbleken tot niet gewaardeerd entertainment.

BTW, leuke anekdote die de onwetendheid van de huidige generatie treffend illustreert (de jeugd van tegenwoordig): de organisatoren hadden de Who-manager gevraagd of Keith Moon geïnteresserd was in een hereniging met Daltrey en Thownsend. Gelukkig hadden ze nog niet van John Entwistle gehoord.

The band's manager, Bill Curbishley, told the Sunday Times he had been approached to see if Moon "would be available" to play with the surviving members this summer.

"I emailed back saying Keith now resides in Golders Green crematorium, having lived up to the Who's anthemic line 'I hope I die before I get old'," came the excellent reply.

"If they have a round table, some glasses and candles, we might contact him."

For its part, the staff of the Guardian is just really looking forward to seeing Jesse Owens compete.