Reclame met jarretellen

Ik besef het, en toch voel ik er me niet schuldig over: Ik ben een ramp voor marketeers en uitgevers. Mocht iedereen zijn zoals ik (heaven forbid!), dan zouden lifestylemagazines al snel hun In Memoriam mogen schrijven.
Laatst deed ik mee aan een enquête over DMuze, één van de weekendbijlagen van De Morgen. Weinig tijdschriften geven het grote Niets mooier vorm dan DMuze. Welke advertenties heb je gezien in de laatste DMuze? Euh.... Kledij. Parfums... Welke merken? Euh... Boss! Ja, Boss! Niet de verf, maar de pakken en jassen. Toch één 'spontaneous brand recall'. Daarna kreeg ik advertenties te zien waarvan het werk was weggephotoshopt. Iets met horloges. Een koppel in mooie vrijetijdskledij voor een vliegtuig. Dat soort dingen. Van geen één kon ik het merk opnoemen. Geen één vond ik origineel. Geen één zette mij aan tot het overwegen van een aankoop.
DMuze zal mij allang afgeschreven hebben als 'prime target', denk ik.

Daarna zag ik de Cola-reclame van (of met) modeontwerper Gaultier. Ja, die had ik gezien in DMuze, maar ik was het al vergeten. Hé, hoofdredacteur, hé hoofd marketing, voeg maar Coca Cola toe aan vraag 1! Origineel, jawel, en de verpakking heeft mij al (eens) verleid tot een aankoop van het colablikje in de vorm van een flesje met jarretellen. Soms kan reclame mooi zijn. Alleen jammer dat ik het zo snel vergeet. Of niet?