Sterke magazinecovers... maar niet bij Knack

Sterke covers, daar hou ik van. Bij Humo wou het, lang geleden, wel eens lukken, maar niet zo bij Knack. Wie wil weten wat ik een geslaagde cover vind, kijkt maar eens naar de site van de American Society of Magazine Editors. Zie eens die heerlijke tekening die op 29 maart 1976 op de cover van The New Yorker prijkte en de wereld toonde zoals de New Yorker die zag. NYC als een groot dorp, 9th Avenue vooraan, de Hudson als de grens van de beschaafde wereld, daarna New Jersey, de Midwest, de Pacific, en heel klein, in de verte, de rest van de wereld. Merk op dat Europa er niet staat.

Diepgravende journalistiek, daar houd ik ook van. Soms erger ik mij blauw aan de interviews in Het journaal, zelfs in Ter Zake. Soms lijkt het wel of Kalashnikov Cools haar reputatie vergeten is. Als nog maar eens een politicus naast de vraag antwoordt, wordt het mij te machtig in mijn TV-fauteuil. "Vraag het dan toch!", roep ik dan. Daarbij denkend aan de tijd dat ik als kind in bad moest, in een verzinkte wasteil in de woonplaats, pal voor de zwartwit-TV, waar een strenge Jan Schots het journaal presenteerde. Ik dacht toen dat Jan Schots mij kon zien.
Nu hoop ik dat Kathleen Cools mij kan horen. "Wat een voorzet! Leg hem nu het vuur aan de schenen!".

Maar nee, het gesprekje kabbelt rustig verder. Dan nog liever Ivan De Vadder die het op 5 november 2010 op zijn heupen krijgt, en uit pure inwendige razernij rechtstaat en Yves Leterme laat voortpraten naast de kwestie. Ivan, denk ik dan, fijn dat je probeert, maar doe geen moeite, die man heeft een onzichtbare luchtbel om zich heen waar niemand door geraakt. Waar zou Leterme om malen? Ivan De Vadder analyseerde het verkiezingsdebat van 2007 en telde dat Leterme welgeteld 21 keer een vraag niet beantwoordde. 800.000 kiezers hadden dat niet in de gaten of zagen er geen graten in.

Maar dit terzijde. Een journalist die niet opzijgaat en doordramt, dat is een man of vrouw naar mijn hart. Knack denkt dat ze zo iemand in huis heeft. Maar mij stoort het dat Knack twee keer op korte tijd uitglijdt, en daar nog weg mee lijkt te komen ook.

Eerst was er de zwakke gefotoshopte cover met Alexander De Croo. Flauw, manipulatief en intellectueel zeer onfair. Châpeau dat De Croo daar zo rustig bij blijft.

Daarna tom-tom-tom (borstgeroffel) het non-interview met De Wever. Ik heb Facebookvrienden (m/v) die het opnemen voor Knack (of: tegen De Wever).

Hoe stoer van Knack! Wat een kritische vragen! Diepgravend! Het is de taak van elke goede journalist om aan te dringen op een interview. Als dat niet lukt: blijven aandringen. Aan de bel hangen, bij De Wever, bij de N-VA, bij zijn woordvoerder. Deze woordvoerder zei dat de journalist zijn vezoek éénmaal ingediend had. Het lukte niet om een afspraak te maken met De Wever, maar dat wil niet zeggen dat hij een interview weigerde. Waarom zou hij? Rik Van Cauwelaert loopt meer dan eens te koop met hetzelfde gedachtengoed als Bart De Wever. En dan, groot op de cover:  Het interview dat niet plaats vond. Diepgravende journalistiek of een holle stunt? De vraag stellen is ze beantwoorden. Mijn visie? Puberale journalistiek, perfect geschikt voor een ludiek studentenblad. Hoofdredacteur Johan Van Overtveldt lijkt mij een ernstig man, en dat had hij moeten voorkomen.Zonet werd aangekondigd dat hij zijn job als hoofdredacteur bij Knack ruilt voor een functie aan de universiteit van Hasselt.

Dirk Voorhoof, professor mediarecht aan de Gentse universiteit, vindt dat ook: "Bewerkingen die de journalistieke inhoud van een beeld of document wijzigen, moeten duidelijk waarneembaar zijn. De lezer mag door beeldbewerking op geen enkele wijze misleid worden. Is dat toch het geval, dan moet bij het beeld zelf duidelijk aangegeven worden dat het om een bewerking gaat. Wanneer een ernstig informatiemagazine als Knack, dat geen traditie heeft wat beeldmanipulatie betreft, dat soort bewerkte beelden op de cover plaatst, is duiding zeker op zijn plaats."

Om positief te besluiten: nog enkele sterke covers, al dan niet gefotoshopt.