For Emily whenever I may find her

 

Alas, poor Yorick! I knew him, Horatio: a fellow
of infinite jest, of most excellent fancy: he hath
borne me on his back a thousand times; and now, how
abhorred in my imagination it is!

Jans doop is achter de rug.
Het kwam nochtans als een donderslag, zomaar ineens: "Ik ga me laten dopen!"
En: "O ja, en het doopcomité komt nu zaterdag om 11 uur sabayon eten." Of we hem wilden helpen, want Jan kan wel veel, maar een keukenprins is hij niet. Dus kochten we eieren, en zochten we op welke drank we erbij zouden doen. Het werd witte wijn en grappa.
Alleen wist Jan niet of het 11 uur 's morgens of 's avonds was. Typisch Jan.

Allemaal bijzaak. Wat in ons hoofd bleef hangen: Jan laat zich dopen. Niet zomaar één doopavond, maar van maandag tot donderdagavond. Out of control. Dichtbij, in de stad, maar toch onbereikbaar, alsof opgeslokt door een sekte.
Het doopcomité viel nog mee - tamelijk brave jongens, Bob was mee, en het gaf de ouders toch wat vertrouwen.

Jan ging tonnen vunzigheid over zich heen en in hem krijgen, maar we konden toch een gezicht plakken op zijn entourage.
Natuurlijk hadden we het ook over Emilie Leus, het meisje dat in 2010 samen met twee andere studentes (Laetitia Vandevelde en Lauren De Cleyn, een jongen - Nicolas De Vos - overleefde het ongeval), tijdens een doopactiviteit van de weg werden gemaaid door een dronken chauffeur. Vorig jaar geleden zijn we nog gaan luisteren naar de vader van Emilie, die sindsdien een o zo trieste strijd voert tegen de dodelijke combinatie van dronken rijden. Daar is - helaas - nog werk aan de winkel. zo lezen we in De Standaard:

"Afgelopen maand kroop maar liefst een kwart van de Belgen met te veel alcohol in het bloed achter het stuur. Maar ook wat snelheid betreft zijn we te roekeloos. Dat valt te lezen in een onderzoek naar de attitude van Europese weggebruikers, dat Le Soir en De Morgen konden inkijken.

Vooral rijden met een glaasje op lijkt de Belgische bestuurders weinig te deren. Maar liefst 17,5 procent van de Belgische chauffeurs denkt dat ze onder invloed wel kunnen rijden, als ze maar voorzichtig zijn. Nergens anders in Europa ligt dat cijfer zo hoog. Bovendien geeft een kwart van de Belgische chauffeurs toe dat ze in de afgelopen maand wel eens onder invloed achter het stuur zijn gekropen. Ook hier scoort ons land slecht en doen enkel Cyprus en Italië het nog slechter, met respectievelijk 35 en 32 procent."

Maar nee, alle activiteiten vonden plaats nu in Gent, er werden geen opdrachten gegeven om te gaan fietsen naar Geraardsbergen om de Muur te beklimmen en mattentaarten te gaan kopen. Men heeft wel wat nagedacht over het doopritueel, en de inherente risico's.

For Emily, whenever I may find her, van simon and Garfunkel:
http://www.youtube.com/watch?v=mMhkD0NRLtU&feature=related

De ouders van Emilie hadden haar nog één keer gezien tijdens de doop, moe, vuil en ongewassen, toen ze wat geld kwam halen. Ik zag Jan ook, toen ik met een grapje naar het vunzig kot van de dooppeter werd gelokt. Moe, vuil, smoezelig, half kaalgeschoren, geschminkt zoals de Joker uit Batman, griezelig onwerkelijk.

Paul De Wispelaere had het in de jaren 70 en 80 over humor. Er zijn twee soorten humor - de subversieve humor één die de macht ondermijnt, en dan de humor die lacht met het gezag, maar het ondersteunt en zelfs legitimeert. Zoals de hofnar, hierboven verbeeld door Sir Laurence Olivier als Hamlet, die mijmert wanneer hij de schedel vindt van de hofnar Yorick.

De studentendoop hoort bij de tweede soort, en het verbasst me dat dit ritueel de tijd trotseert.
Op donderdagnacht werd ik wakker van het geluid de douche. De kleren had Jan uitgedaan in de tuin, en nu - zaterdag - liggen ze er nog. Hij moet wel een uur onder de douche gestaan hebben. De verloren zoon was thuis! Nog altijd half kaalgeschoren, maar verder tamelijk ongeschonden, fysisch en mentaal. Hij heeft het doorstaan.
En vooral: wij - de ouders - hebben het doorstaan.