Sorry
In de rubriek: nadenken op hoog niveau (in het vliegtuig):
"Sorry, maar ik heb geen greintje medelijden met Armstrong. Als ik kan helpen hem verder onder de grond te duwen,
zal ik dat niet nalaten."
Betsy Andreu, de vrouw die Lance Armstrong mee aan de galg praatte,
in De Volkskrant, geciteerd in De Standaard van 26/11.
zal ik dat niet nalaten."
Betsy Andreu, de vrouw die Lance Armstrong mee aan de galg praatte,
in De Volkskrant, geciteerd in De Standaard van 26/11.
Ik wil het woordje 'sorry' de wacht aanzeggen en een pleidooi lanceren om het woord te gebruiken in zijn ware betekenis: spijt. Het valt me altijd weer op. Als een (vrouwelijke) collega haar begroeting begint met 'Sorry', en als dat gevolgd wordt door 'maar', dan zet ik me schrap. Want ik weet dat er iets komt waar er geen greintje mededogen aan te pas komt. Een ongenadige aanval, zoals die van de Betsy hierboven. Geslepen messen en blikken die doden. Sorry. Of ook: Sorry hoor. En wat opvalt: het zijn vooral vrouwen die nog ergens de formele gène voelen om zo'n uithaal politiek correct te kaderen. Zoals je iemand een mes in de rug steekt en vlug nog 'sorry' mompelt. Of riskeer ik nu een seksismeboete?
Neem het me niet kwalijk, maar dat moest me even van het hart.

Comments
Post a Comment