Jommeke, BAC en Arco

Het zou grappig zijn, maar toch - ook zonder het Arco debacle is deze Jommekestrip een voorbeeld van de propagandamachine van het Vlaamse middenveld enkele tientallen jaren geleden. Elke zuil had zijn eigen ziekenfonds (nog altijd), zijn eigen vakbond (nog altijd), en zelfs zijn eigen politieke partij (nu nog altijd, maar niet meer zo openlijk). De manier waarop CD&V in de bres springt voor de eigen ACW-achterban getuigt van een weinig zindelijk politiek bedrijf en toont de achillespees van het Vlaamse én Belgische sociale weefsel: de lusten voor de eigen groep maximaliseren, en de lasten naar een andere groep doorschuiven. Die andere groep is dan, naargelang de contekst: de loontrekkenden, de spaarders, de veelverdieners, de middenklasse, de ouderen, de jongeren, de werklozen, de werkgevers, de vakbonden ... en, als last resort, iedereen, met andere woorden: de belastingbetaler.

In een folder van Bacob – de bank die in 2001 werd overgenomen door Dexia – stond te lezen: ‘Kan men tegenwoordige een netto-rendement van 4,25% halen zonder risico? (...) Geef toe, met zo'n rendement is dit dé kosteloze, absoluut veilige belegging op naam waar u met gesloten ogen op mag intekenen.'


Het gaat hier dus om de beruchte Arco-deelbewijzen, een belegging waarvan CD&V beweert dat dit hetzelfde is als een spaarboekje. Erg pijnlijk voor de 800.000 co-operanten, maar mensen die het beter weten dan ik, zeggen dat een deelbewijs veel meer lijkt op een aandeel dan op een beschermd spaarboekje. Arco ging ten onder door Dexia, en Dexia werd toch mee bestuurd door ACW-boegbeeld Jean-Luc Dehaene? De christelijke arbeidersbewegin had misschien geen grip op Dexia, maar de manier waarop co-operanten gelokt werden, is toch niet iets dat je kunt afwentelen op de maatschappij. Dus op de belastingbetaler. Dus op u en ik.