Nachtmerrie in Carrefour

Gisteren maakte ik een bescheiden nachtmerriemoment mee, in Carrefour Oostakker nog wel, stel je voor. Dan kom je thuis en hoor je het nieuws van Newton, Connecticut, en dan denk je, Boontjegewijs, "Wat heeft het allemaal voor zin?"

Maar toch, het leven gaat door, met alle onbeduidende dingen die erbij horen. Zoals muzak: mijn tenen krullen ervan. Zelfs Happy XMas van Lennon hoort daarbij, als het weergalmt tussen de droge voeding en de non-food.

Maar wat nog erger is, is de DJ die koopwaar aanprijst via de intercom, allemaal met anen. Eerst de fantastische Samsung flatscreen van 81 cm aan x of y euro. Eerst dacht ik dat het aan Samsung lag, maar daarna was het hetzelfde met de schelvishaasjes, ook aan zoveel euro. Aan de prijs van? Ik dacht het niet.
Dan probeer ik me die man voor te stellen. Staat die echter achter de kassa's? Aan de infobalie? Achter een mentafel, koptelefoon op, swingend achter de microfoon? Hie ziet hij eruit? Of is hij gewoon een bandje of een mp3-bestand?
Ik haaste me door de winkelrekken, wou zo snel mogelijk buiten, om de anen te ontvluchten, maar verdorie, waar stond de appelmoes? De chips met ribbels? Die Carrefour is veel te groot!

De Taalunie is opvallend mild, tenzij het gaat om schuldig verzuim of zelfs de abdicatie van verantwoordelijkheid:

Aan / à / tegen / voor (bij prijsaanduiding)

http://taaladvies.net/taal/advies/vraag/8/

In België wordt in gevallen (...) veelvuldig aan gebruikt, ook door veel standaardtaalsprekers. Toch is er een niet te verwaarlozen groep taalgebruikers die de constructies met aan afkeurt. Het is daarom vooralsnog niet duidelijk of aan bij prijsaanduidingen tot de standaardtaal in België gerekend kan worden.
(1b) Aardappelen kun je hier kopen aan de prijs van 2,5 euro per kilo. (in België, status onduidelijk) (3b) Hij verkocht zijn eieren aan 50 cent per stuk. (in België, status onduidelijk) (4b) De voorraad werd aan verminderde prijzen van de hand gedaan. (in België, status onduidelijk)


Hoezo, status onduidelijk? Voor mij is het duidelijk: als mijn tenen ervan krullen is het erger dan taalkundige muzak, het is slonzig taalgebruik en het werkt me enorm op de zenuwen. Gelukkig behoor ik tot een "niet te verwaarlozen groep taalgebruikers." Zeg het maar, Taalunie: tot een minderheid, een uitstervende soort of tot de subklasse der zeurkousen.

Toen ik het lager Sint-Jan Berchmanscollege zat, lagere afdeling, nog geen meisje te zien op de speelplaats en geen juf voor de klas, zei meester De Potter (ik denk toch dat hij het was): Zodra je opstaat, zeg je bij jezelf, altijd weer: "onmiddellijk, met dubbele D en dubbele L". En wat zeggen we nu, allemaal samen? ONMIDDELLIJK DUBBELE D DUBBELE L." Elke dag hetzelfde ritueel. En niemand die nog onmiddelijk schreef.
(En dan ging het nog om spelling, een bijkomstigheid.)

Een tip voor de schooljuffen en (zeldzame) meesters), als ochtendroutine: "Vandaag appeltjes voor 2 euro per kg. Allemaal samen, tegen de anen: VOOR, niet AAN."