Ode aan Rob Leurentop

Overmorgen,op 30 april, is het International Jazz Day. Een initiatief van Herbie Hancock, als ik me niet vergis. Een goed idee - even stilstaan bij de grootste bijdrage van Amerika aan de kunst, en hoewel het bijlange niet zo populair is als rock op pop, kunnen we ons niet inbeelden hoe de wereld er zou uitzien zonder jazz.
Pop wordt je in de schoot geworpen; jazz moet je leren waarderen. Je moet wat geluk hebben om het pad van jazz te kruisen. Ik had dat geluk - enkele vrienden die heel veel naar jazz luisteren, ook al was het rock jazz, aka fusion. En daarnaast was er Rob Leurentop, in de jaren 70 journalist bij Knack, en daar schreef hij over jazz. Wat Marc Didden voor mij betekende voor rock, dat was Rob Leurentop voor jazz. Hij publiceerde ook een reeks in Knack over jazz, een gids voor beginners, met alle essentiële albums. Mocht iemand mij deze artikels kunnen bezorgen, ik zou hem ontzettend dankbaar zijn. Jeugdsentiment.
Later stopten de artikels over jazz in Knack, en de muzikale vrienden verdwenen uit mijn leven, maar de liefde voor jazz bleef, ook al stond ik er alleen voor. Rock jazz liet ik al vlug achter me - te synthetisch, te strak geregisseerd en te glad - jazz voor martinidrinkers, maar via de latere platen van Miles Davis kwam ik bij zijn vroeger werk uit - The Birth of the Cool, de verschillende kwintetten met steeds een sprongetje naar een andere grootheid - vooral John Coltrane en Bill Evans. Eén van mijn eerste LP's was Africa/Brass en Live at the Village Vanguard. Mooie hoezen van Impulse!, in hard karton. Wat een gedreven muziek voor een zoekende puber, wat een energie. Muziek om iedereen knettergek te maken, luister maar naar Chasin' the Trane, maar mijn favoriet was het lieflijke Softly as in a Morning Sunrise. De fusion-muzikanten voerden mij ook terug naar hun verleden, vooral dan de pianisten Chick Corea (gisteren hoorde ik nog een dartel duet met Gary Burton in Sanssouci op Klara: What Game Shall We Play Today) en Keith Jarrett, en de gestileerde hoezen van het label ECM. Later kwamen daar andere grootheden bij, The Freedom Suite van Sonny Rollins, zo goed als alles van Charles Mingus, Herbie Hancock, en Dave Brubeck, wiens muziek essentieel was in de tragikomische film Next Stop Greenwich Village. Duke Ellington. En zovele anderen. Wat een schat aan echte, oprechte muziek.
Als ik iemand iets zou moeten aanraden op de International Jazz Day, dan zouden het de artikels zijn van Rob Leurentop, die ik hierbij graag bedank. En als je zou moeten beginnen kennis maken met jazz, luister dan naar Bill Evans, getormenteerde ziel maar een groot stilist. Peace Piece bijvoorbeeld. Je hoort hoe Satie zou klinken mocht hij een jazzartiest geweest zijn. Een perfect stukje muziek voor Klara op deze dag van de jazz.

Hieronder een link naar een optreden van Sonny Rollins in Gent. Zie je Mick Jagger nog relevant zijn op zijn tachtigste?
http://www.youtube.com/watch?v=UAB2LYAx8qM