De Oerknal van Like a Rolling Stone

Helaas, soms voel ik me nogal eenzaam. Niemand die ik ken deelt dezelfde passie voor Robert Zimmerman, aka Bob Dylan. Vrouw niet, zonen niet, dochter niet, vrienden niet, collega's niet.
Zeker, hij zingt inderdaad als een koe die vastzit in prikkeldraad, maar iemand anders zei het al: niemand zingt Dylan zoals Dylan, en ook: er is een verschil tussen een grote stem en een grote rock and roll-stem. Maar luister naar hem als hij mooi probeert te zingen zoals op Nashville Skyline, en hoor hem dan zingen op New morning - ik weet wat te kiezen. Bovendien: Dylan is de eerste echte authentieke rocker sinds Elvis in zijn vroege jaren.

Maar kom, ik wou De Tijd even bedanken. Ze houden zich onledig met het opstellen van lijstjes. Aan Bas Kurstjens zeg ik: Impressions heb ik op CD, Expressions op vinyl (maar helaas geen platenspeler meer), en A Love Supreme in mijn hart, maar Olé van John Coltrane blijft een hiaat. Daar ga ik iets aan doen.
Maar nu. De oerknal. Highway 61 staat op de 23e plaats in het lijstje van beste albums van De Tijd. Mocht op 2 of 3 staan, maakt niet zoveel uit. Maar ik las de waardering van The Boss over de openingsknal van Like a Rolling Stone: "Bruce Springsteen omschreef die tsjak ooit als de knal waarmee de deuren in je hoofd worden opengezet." Een oerknal dus. Ik heb het even getest. Zet de CD op, en zet de versterker op minstens 8 als het gaat van 0 tot 12. En daar komt-ie: de droge oerknal, waarmee Like A Rolling Stone begint. En rockmuziek zou nooit meer hetzelfde zijn. En dan de teksten - ware apocalyptische visioenen, tongue in cheek. "They're selling postcards of the hanging, they're painting the passports brown," bijvoorbeeld. Pretty deep. Dan moet ik altijd denken aan dat boek dat ik bij De Slegte had gehaald: Bob Dylan Bij Benadering. Daar slaagden de twee auteurs erin om de laatste strofe van Like a Rolling Stone te linken aan de rederijkers. Die late middeleeuwers begonnen hun lange gedichten met een opdracht aan 'de prince', de prins of voorzitter van de rederijkerskamer. Dylan varieerde aardig, vonden zij: "Princess on the steeple, and all the pretty people, they're all drinking, thinking that they got it made." Erg leuk eigenlijk. Ik stel me dan voor dat de auteurs daar Dylan zouden over interviewen. Die zou dat uiteraard heel nuchter bevestigd hebben.

Vroeger, als tiener, had ik een Philips platenspelertje. Het had nog een deksel, en dat deksel bestond uit 2 luidsprekers. Die zette ik op de vloer van mijn kamer, en dan ging ik ertussen liggen. Vandaar mijn tinitus. Highway 61 was het nog niet - ik had toen net New Morning ontdekt, en ging van daaruit terug in de tijd, over The Freewheelin' over The Times, over Subterranean, tot Highway 61 en Blonde on Blonde.
Highway 61 is fenomenaal, maar het gaat een beetje zoals met vele meesterwerken: een sublieme plaat, maar niet mijn lieveling. Dat is Blonde on Blonde, Subterranean Homesick Blues, en Blood on the Tracks.

Maar die oerknal en Like a Rolling Stone, die heeft ook mijn leven veranderd.