'Geld moet rollen.'
Daarnet las ik iets wat mij deed begrijpen waarom wij niet massaal revolteren tegen het feit dat pakweg 50 procent van wat wij verdienen wordt betaald aan vadertje staat.
"Zijn ze niet bang dat de belastingen volgend jaar omhoog gaan? 'Dan is dat maar zo', is de nuchtere conclusie. 'Geld moet rollen. Als de baan van die jongens daarmee gered is, is het maar zo.'
(Twee dames van respectievelijk 75 en 79 jaar die de vuilnismannen, die actie voeren tegen een mogelijke privatisering van de ophaaldiensten in Sint-Niklaas, steunen. De Standaard, 2-9-2013)
Heel sympathiek en menselijk. Hoewel lokaal, is het ook iets universeels. Je voelt je verbonden met iets concreets, hier en nu, in vergelijking met iets dat misschien in de toekomst kan gebeuren.
Abstract denken is moeilijk. Anders is het niet uit te leggen dat wij jaar na jaar instemmen met steeds hogere (toekomstige) belastingen.
Het dossier van Sint-Niklaas ken ik niet. Hoe men aan zo'n grote besparingen komt als men de vuilnisophaling zou privatiseren, is mij een raadsel. Er is misschien een loonverschil tussen de overheid en de privésector, maar dat kan toch geen half miljoen opleveren. Wat ik wél weet: de vuilnismannen moeten betaald worden. De vuilniskarren ook. Hun werkkledij en kleedkamers ook. De stortplaats zal ook wel wat kosten.
De totale kost betaalt de burger. Die zou maar één bekommernis moeten hebben: goede service krijgen voor het geld dat hij daarvoor betaalt. Werk creëren is niet zijn eerste doel.
Eigenlijk zou men het in Sint-Niklaas slimmer moeten spelen. Mensen laten kiezen tussen twee even concrete voorstellen, op hetzelfde ogenblik. Dus de dienst privatiseren én die ook laten uitvoeren door eigen personeel. Van beide een rekensommetje maken wat het kost. En dan aan de inwoners vragen wie hun afval komt ophalen: de geprivatiseerde vuilnisman (op maandag), of die van de gemeente (op dinsdag)? Dan ben ik benieuwd wat Godelieve en Simonne zouden kiezen.
"Zijn ze niet bang dat de belastingen volgend jaar omhoog gaan? 'Dan is dat maar zo', is de nuchtere conclusie. 'Geld moet rollen. Als de baan van die jongens daarmee gered is, is het maar zo.'
(Twee dames van respectievelijk 75 en 79 jaar die de vuilnismannen, die actie voeren tegen een mogelijke privatisering van de ophaaldiensten in Sint-Niklaas, steunen. De Standaard, 2-9-2013)
Heel sympathiek en menselijk. Hoewel lokaal, is het ook iets universeels. Je voelt je verbonden met iets concreets, hier en nu, in vergelijking met iets dat misschien in de toekomst kan gebeuren.
Abstract denken is moeilijk. Anders is het niet uit te leggen dat wij jaar na jaar instemmen met steeds hogere (toekomstige) belastingen.
Het dossier van Sint-Niklaas ken ik niet. Hoe men aan zo'n grote besparingen komt als men de vuilnisophaling zou privatiseren, is mij een raadsel. Er is misschien een loonverschil tussen de overheid en de privésector, maar dat kan toch geen half miljoen opleveren. Wat ik wél weet: de vuilnismannen moeten betaald worden. De vuilniskarren ook. Hun werkkledij en kleedkamers ook. De stortplaats zal ook wel wat kosten.
De totale kost betaalt de burger. Die zou maar één bekommernis moeten hebben: goede service krijgen voor het geld dat hij daarvoor betaalt. Werk creëren is niet zijn eerste doel.
Eigenlijk zou men het in Sint-Niklaas slimmer moeten spelen. Mensen laten kiezen tussen twee even concrete voorstellen, op hetzelfde ogenblik. Dus de dienst privatiseren én die ook laten uitvoeren door eigen personeel. Van beide een rekensommetje maken wat het kost. En dan aan de inwoners vragen wie hun afval komt ophalen: de geprivatiseerde vuilnisman (op maandag), of die van de gemeente (op dinsdag)? Dan ben ik benieuwd wat Godelieve en Simonne zouden kiezen.
Comments
Post a Comment