Het is zover. En het is zo ver.

"Het is zover. En het is zo ver."

Op mooie zinnen heeft Bernard Dewulf (De Standaard Magazine) een patent. Neem nu dit pareltje hierboven. De satelliet Voyager verlaat rond deze tijd ons zonnestelsel. Rond deze tijd, want op een paar dagen komt het wel niet aan. Vertrokken in 1977, en nu 'going where no man has gone before'. 

Of Dewulf evenveel afweet van astronomie als van mooie zinnen maken, weet ik niet goed. Als ik Voyager even google, vind ik enkele verrassende en verwarrende zoekresultaten die je onderaan vindt. Zoals de droeve wetenschap dat het tegen 2025 gedaan is met de stroomvoorziening. Of dat de Voyagers voorbijpuffen tegen een gezapige snelheid van een goede 60 km per uur. Stel je voor: een 2 pk'tje met een reusachtige schotelantenne, op stap door tijd en ruimte...

Maar terug naar Bernard Dewulf, die mijmert over het oneindige, de onzinnige zoektocht met een gouden plaat, en een tocht terug naar het eigen verleden van 1977. Dewulf was toen 17, ik was 18 geworden, en ik bevond me ook in een interstellaire ruimte tussen de toffe middelbare-schooljaren, en de onzekere toekomst, niet zo goed in mijn vel, en dan nog eens een verkeerde studiekeuze gemaakt. Uiteindelijk kwam het allemaal wel goed, maar dat wist ik toen nog niet. 
Maar de Voyager prikkelde ook mijn nieuwsgierigheid, en zeker die gouden plaat! Die bevatte tekstfragmenten in een vijftigtal talen, en zeker de Franse boodschap klinkt wat knullig ('Bonjour tout le monde'). Ook de muziekkeuze is interessant: Beethovens Cavatina uit zijn laatste strijkkwartet, en het tweede Brandenburgs concerto van Bach, uitgevoerd door Karl Richter. Men kon het toen nog niet weten natuurlijk, maar ondertussen is Richter behoorlijk gedateerd, zodat intergalactische wezens een Bach zullen horen die wij niet meer gewend zijn. Uit de muziekkeuze blijkt trouwens een grote nationalistische tendens - Canada zond Glenn Gould in (met Bach, natuurlijk), en de VS blues (Blind Willie Johnson) en rock and roll (Chuck Berry), Duitsland hield het bij Beethoven. Alleen Frankrijk en Rusland keken over de grenzen, en zochten naar een gemeenschappelijke noemer met Le Sacre du Printemps. 
Carl Sagan, die disk jockey van dienst, wou Here Comes the Sun erbij, maar - onbegrijpelijk - EMI weigerde, misschien omdat ze dachten aan een universele schending van het copyright. Enkele jaren voordien was er enige ophef over de afbeelding van een naakte man en vrouw, die meegestuurd werd met de Pioneer-sondes - stuurden we porno het universum in? Dus bevatte de Voyager nu een hoop digitale beelden, waaronder die van de voortplantingsorganen en van het menselijk lichaam. Als je de beelden van etende mensen, een supermarkt, en een quasi lege autosnelweg, nu bekijkt, vraag je je af wat ET-wezens in godsnaam van onze soort gaan denken. En wat we nu zouden meesturen op een memory stick? Files in LA? Smeltende ijskappen? 9/11? En als Vlaamse bijdrage: Bart Dewever?

Laat ik besluiten met Bernard Dewulf: Ondertussen vliegt de Voyager doorheen de ijle ruimte. Op zoek naar iemand met een platenspeler. "Godbetert."


Wikipedia over de twee Voyagers.
Voor de energievoorziening heeft Voyager 1 drie thermo-elektrische radio-isotopengeneratoren aan boord. Elke generator bevat 24 bollen van plutonium(IV)oxide, verrijkt met de isotoop plutonium-238. Ten tijde van de lancering leverden de generatoren samen 470 Watt. Doordat de brandstof een halveringstijd van 87,7 jaar heeft neemt het vermogen continu af. Tegen 2025 zal geen enkel instrument meer stroom krijgen.

Voyager 1 heeft een gouden grammofoonplaat bij zich, de Voyager Golden Record, bedoeld als boodschap aan buitenaardse beschavingen. Hierop staan tekeningen en geluiden afkomstig van de aarde. Verder bevat de plaat symbolen die dienen als handleiding om hem te kunnen afspelen. De inhoud van deze plaat is samengesteld door een commissie onder leiding van Carl Sagan.

De Voyager 2 (17 augustus 1977) werd gelanceerd nà de Voyager 1 (5 september 1977).

In 2010 bereikte de Voyager 1 een nieuw gebied op de overgang van ons zonnestelsel naar de interstellaire ruimte. 

In augustus 2012 verliet de Voyager 1 het zonnestelsel, als eerste satelliet in de geschiedenis, en bereikte de interstellaire ruimte. Dit nieuws werd pas op 12 september 2013 definitief door NASA bevestigd, omdat de grens van het zonnestelsel niet eenduidig is.

Doordat de Aarde om de Zon draait loopt de afstand tot de Voyagers een deel van het jaar terug. De afstand tot de Zon neemt wel continu toe. 

In juli 2012 was de Voyager 1 al 1,8 × 1010 km van onze zon verwijderd, ofwel 0,002 lichtjaar. Ter vergelijking: de dichtstbijzijnde ster - afgezien van de Zon - is 4,2 lichtjaar verwijderd van de Aarde. De snelheid ten opzichte van de Zon bedraagt op dit moment 17,07 km/s of 61.452 kilometer per uur.