Waarom vochten Tunesische soldaten in de Vogezen?

Historica Sophie De Schaepdrijver schreef met 'De Groote Oorlog' hét standaardwerk over WO I, dixit Knack. Ze vraagt zich af: "Waarom bleven zovelen (...) verder vechten? Wat dachten zij dat zij aan het doen waren en waarom?"

Ik blijf het een wat naïeve vraag vinden. Het gebeurt oorlog na oorlog. Deze zomer spendeerden we een paar dagen in de Vogezen, en maakten een prachtige wandeling naar de Hohneck, na de Schlucht de hoogste berg. Op de top staat er een gedenkteken, in Tunesiche kleuren en met sierlijke Arabische letters. In december 1944 werd er hevig gestreden voor de strategische positie die de col van de Schlucht, Gerardmer en de Munstervallei beheerst. Tot de strijdenden behoorde het "4e régiment de tirailleurs tunisiens". Noord-Afrikaanse soldaten kwamen hier vechten om het westen te bevrijden van de Duitse overheersing. Uit innerlijke overtuiging? Ik denk het niet. Wie in de frontlijn staat, denkt niet in die termen. Mijn grootvader was 'vuurkruiser' in de eerste WO, maar sprak er maar zelden over. Eén keer liet hij toch weten dat hij even had overwogen om zich van een trap te laten vallen, om (hopelijk) een been te breken. Hij had genoeg van vier jaar oorlog. Maar hij heeft het niet gedaan.