Abbado: de laatste transfer

Het contrast kon niet groter zijn.

Dag één, een jonge snaak op TV, een opgeschoten puber, maar gekatapulteerd tot het sterrendom, ondanks tegenvallende prestaties. In alles een belofte. The best is yet to come. Van Chelsea naar VW-stad Wolfsburg. Voor diepzinnige - of gewoon zinnige - commentaren moest je bij Kevin De Bruyne niet zijn. Te jong, en ook: maar een voetballer. Hugo Camps mag op zijn hoofd staan.

Dag twee, een legende sterft. Claudio Abbado. Ook meermaals getransfereerd. Van Milaan naar Berlijn. Neen, niet van AC of Inter, en niet naar Hertha, wel van de Scala naar de Philharmoniker. Iemand die definief een punt zette achter de dirigenten met een ego dat groter was dan hun artistieke verdienste. Minzaam, bevlogen, en met een ideaal. Schreef Geert van der Speeten in De Standaard: "Een burgerzoon met communistische sympathieën. Zijn ideaalbeeld in die jaren: ook de arbeidersklasse met klassieke muziek in contact brengen."
Nu definief getransfereerd. Fin de carrière in Bologna 'la rossa'.

Het contrast dan.
Over de Bruyne werd er ettelijke minuten - mi-nu-ten - op het VRT-journaal gekletst, en bijna had ik een ander woord gebruikt.
Over de grote Abbado, de man die mij Tsjaikosvki's subtiele, enthousiaste vijfde leren kennen, geen woord. Wie de finale uit die sympfonie niet kent, mag duizend goals van De Bruyne bekijken, of alle columns van Camps lezen - hij of zij is maar half.
Het VRT-journaal dan: GEEN ENKEL WOORD. De stilte kon niet overdovender zijn.

Een van zijn grootste successen was een reeks van alle Beethovensymfonieën, live gebracht. Als er één voetballer is die even dicht bij het Walhalla komt, laat het dan even weten aan de VRT-redactie.

VRT: Geeft het volk wat het wil.

Mais, en 2000, c'est avec consternation qu'on le voit à la télévision diriger leRequiemde Verdi: il n'a que la peau sur les os. Victime d'un cancer, il semble perdu, mais déjoue tous les pronostics. Non seulement, il vit et dirige encore pendant dix ans, mais il est transfiguré: lui dont on pouvait parfois trouver la direction un peu trop objective, au détriment de l'émotion, est devenu un chef visionnaire, dont chaque concert est un événement spirituel autant que musical. (Le Figaro)