La Meglio Gioventu - idealistisch of a-sociaal?

Laatst sprak ik een Vlaamse topmanager. Hij had het even gehad met de politici. "Het enige waar ze mee bezig zijn, is de NVA." zo zei hij, "En het enige wat ze willen, is in de krant komen."

De eerste bekommernis is niet het monopolie van de politici - heel weldenkend Vlaanderen is geobsedeerd door de NVA. Alleen jammer dat ze niet in staat zijn om vanuit een alternatieve socio-politieke visie het gedachtegoed van de NVA te counteren, en blijven steken in het hekelen van symbolen en uiterlijkheden, zoals het V-teken, oranje kabouters als mascotte, of, wanneer niets lijkt te helpen, dan maar teruggrijpen naar het nazisme en het Vlaamse collaboratieverleden. En soms komen al deze symbolen samen, zoals een kabouter die het V-teken maakt dat dan door een concurrerende politica vergeleken wordt met de Hitlergroet. Ik heb zelden zoveel politieke frustratie gezien. Het volk wil ons niet begrijpen - hoe kan dat nu?

Die frustratie deed mij denken aan La Meglio Gioventu, de Italiaanse reeks die ik laatst herzag op TV. Wat me nu wel, en destijds niet, opviel, is hoe anti-volks het ideeëngoed wel is dat uit de reeks spreekt. Alle hoofdrolspelers zijn sterk geïdealiseerde Italianen - sociaal geëngageerd, links, warmbloedig, en molto simpatico. 
Recht uit het hart, en veel voor het volk, maar minder door het volk, en voorwaar: de setting was helemaal verheven boven het volkse Italië. In feite ging het om een zeer elitair en zeer bemiddeld kliekje (landhuis in Toscane met zwembad en met houten - geen aluminium! - ramen). Een sprekend voorbeeld: Nicola, de hoofdrolspeler vertelt over een vakantie in Sicilië, toen de Azurri een voetbalmatch speelden en verloren. "Wat hebben we toen gelachen!" Ze lachen niet met de Azurri - ze lachen met Giovanni modaal.

Het is een standpunt dat ik goed aanvoel - ik voel me verwant met de menselijkheid die spreekt uit La Meglio Gioventu, en ik kan Dostojevski begrijpen wanneer hij, in De Gebroeders Karamazov schrijft: Hoe meer ik van de mensheid hou, hoe minder liefde ik voel voor mensen in het bijzonder. Het was een dilemma waar Louis-Paul Boon ook mee worstelde.

Zo staat progressief links bij ons wat beduusd te kijken naar die partij die blijkbaar wel de 'Vlaamse grondstroom' heeft kunnen aanboren. Ze halen de schouders op, noemen dit plat populisme, en verschansen zich in hun elitaire wereldje, hun splendid isolation, vanwaar ze goedbedoelde maar averrechts werkende advertenties over 'Gay Sotchi' de wereld insturen, bijvoorbeeld. Volgens Poetin zijn alle homo's pedofielen, want ze zijn welkom in Sotchi als ze 'de kinderen met rust laten'. Volgens De Morgen zijn alle homo's oversekste gay porn-adepten. Allebei misbruiken ze homofilie om zichzelf te profileren. En allebei schenken ze ons een karikatuur die de echte zaak van holebi's - gelijkberechtiging en sociale aanvaarding - geen millimeter vooruit helpen. Of is het, in het geval van De Morgen, gewoon platvloerse sensatie? Die hen hoe dan ook ver verheft boven het volk dat ze pretenderen te willen vertegenwoordigen.