Marc Didden is back

Marc Didden is back. Hij is nooit helemaal weggeweest, natuurlijk, maar voor mij is hij écht wel terug met zijn schallplattenrubriek in De Morgen Magazine. Critici zullen wel (m)opperen dat dit alleen maar nostalisch terugblikken is, maar een nostalgicus als ik heeft daar geen bezwaar tegen.

In Schallplatten laat hij LP's (CD's bestonden nog niet) weer even tot leven komen, en voor mij is het alsof mijn jeugd een beetje herleeft, toen ik alleen voor Didden Humo las, want Humo, dat was toch vooral een heel pretentieus televisieblad, en televisiebladen waren voor ouderlingen. Na het lezen van Didden kon ik soms mijn spaarvarken opengooien, en richting Bagattenstraat trekken alwaar Music Man gevestigd was, en daar was het heerlijk grasduinen tussen massa's LP's. Nu ik erover denk, betekent Didden evenveel voor mij als Rob Leurentop inzake jazz, en mijn vader voor klassieke muziek - ze gaven zinnige commentaar bij de soundtrack mijner jeugd.

Wie anders dan Didden zet nog eens de eerste LP van Mott the Hoople in de kijker? Met Costello was het weer raak. Secret, Profane & Sugercane is nu eens wel uit het CD-tijdperk, maar dat werkje moet ik nu maar eens dringend gaan beluisteren. Terzijde denk ik dan aan Arno, een zanger, die zich ooit minachtend uitliet (waarschijnlijk in Humo) over één of andere fysisch kenmerk van Declan MacManus, waarmee hij onomstotelijk aantoonde dat hij tot één van de, zoniet veruit de grootste, overschatte artiest-wauwelaar is die de Lage Landen, Frankrijk inbegrepen, heeft voortgebracht. Deze zin rammelt grammatikaal, en ik weet ook dat Didden het hiermee niet eens zou zijn, maar goed, ik heb, net als hij, ook een mening.

Marc Didden besloot zijn laatste opstel met een quote waarmee hij bewees dat hij zijn klassiekers kent: Take a tip from one who tried. Natuurlijk, Dylan is held boven held.
Ik kijk al uit naar Diddens terugblik op, pakweg, Blood on the Tracks, Songs in the Key of Life, Sticky Fingers, London Calling, The White Album, What's Going On, en wat hij ook maar uit zijn schallplattenkast grabbelt.