Waar is ze heen, de bende van het Schippershuis?

Een goede drie jaar geleden begon ik te lopen, als voorbereiding op GentLoopt. De eerste kilometers waren de zwaarste! Na 500 meter was ik buiten adem. De eerste tien kilometer maalde ik uiteindelijk af in één en uur en tien minuten. Geen schitterende tijd, maar wat was ik apetrots. Ik ben blijven lopen, en de tijden werden steeds beter - 55 minuten, dat lukt me al, en 50 minuten moet mogelijk zijn.

Nu bekijken we de mogelijkheid dat de nieuwe Gentse loopwedstrijd - HavenGentLoopt - een klein stukje door de Volvo-fabriek loopt. En ondertussen proberen we zoveel mogelijk collega's in sportschoenen te krijgen. Het enig probleem is, dat het parcours doorheen de fabriek enkel past voor de halve marathon. Nog niet echt spek voor mijn bek, maar je weet maar nooit, vandaag liep ik voor het eerst in mijn leven vijftien (15!) kilometer. Alweer een tamelijk belabberde tijd, maar je moet ergens beginnen.

Op zoek naar een langere route, kwam ik vanmorgen voorbij wat eens een klein cafeetje was voor binnenschippers. Het café heet dan ook, toepasselijk zij het niet bijster origineel, In Het Schippershuis. Nu staat het al een hele tijd leeg. Een eeuwigheid geleden kwamen we hier een trappist drinken, en we kregen het aan de stok met de stokoude barman. Ongetwijfeld een misverstand, want onze bende dacht van zichzelf dat ze behoorlijk ruig was, maar eigenlijk waren we nog altijd erg beleefd. College-opvoeding, dat zat er wel nog in. De cafébaas joeg ons buiten met zijn wandelstok. We zijn ook nog gaan zwemmen, op een warme zomeravond, in de vijver in de buurt. Of dat tijdens dezelfde gelegenheid was, weet ik niet meer.

Ubi sunt? Waar zijn ze gebleven - Johan & Johan, Magda, André, Eric, Magda, An, en de anderen die al verdwenen in de nevelen van mijn herinnering? Het Schippershuis ligt er nu behoorlijk droevig bij, al was het nooit een florissante zaak. Maar toch - Bliss it was in that dawn to be alive, but to be young was very heaven. Niet de Franse revolutie, wel de ugly seventies - maar een persoonlijke dagenraad was het ook wel, op kleinere schaal.
Ubi sunt? Zelfs Paul Simon vroeg het zich af, in de mooiste versregel in de popmuziek: Where have you gone, Joe DiMaggio?

Maar gelukkig: niet iedereen ben ik uit het oog verloren. Zoals de vrouw van mijn leven, toen zowel als nu.