Honderd Jaar Eenzaamheid


Gabriel Garcia Marquez is dood. In het jaar dat ik afstudeerde, kreeg hij de Nobelprijs Literatuur. Honderd Jaar Eenzaamheid stond toen al in mijn boekenkast, maar het is één van die dikke boeken die ik herhaaldelijk begon te lezen, maar na een paar honderd bladzijden terzijde legde (mijn andere bête noire is De Toverberg van Thomas Mann).
Desondanks was ik - en ben ik nog altijd - getroffen door die fantastische openingszin:
"Vele jaren later, staande voor het vuurpeloton, moest kolonel Aureliano Buendía denken aan die lang vervlogen middag, toen zijn vader hem meenam om kennis te maken met het ijs."
Dank zij Google vond ik ook de originele Spaanse zin:
"Muchos años después, frente al pelotón de fusilamiento, el coronel Aureliano Buendía había de recordar aquella tarde remota en que su padre lo llevó a conocer el hielo."

Terecht bekroond door Radio 1 als mooiste openingszin uit de wereldliteratuur, hoewel je daar uren over kunt bomen.  "Noem me Ismaël", "Ik ben makelaar in koffie en woon op de Lauriergracht no. 37" en "Alle gelukkige gezinnen lijken op elkaar, elk ongelukkig gezin is ongelukkig op zijn eigen wijze" zijn evenzeer schitterend: de trede waar je overheen stapt om een heel nieuw avontuur te beginnen.

Kijk maar eens naar:
http://www.moorsmagazine.com/boekenhoek/eerstezin.html

Comments

Popular posts from this blog

Met twee woorden spreken

(Niet) in de kaart spelen

"This is so funny."