"Zeg het dan!"

Bleef het écht zo oorverdovend stil toen Filip De Winter zei dat het probleem niet de 'vergrijzing, maar de verbruining' was? Nadat Peter Verlinden zijn gevel beklad zag, wilden we allemaal, als goede christenen, om ter luidst mea culpa roepen, en niemand die het (natuurlijk) luider deed dan Yves Desmet. Maar opnieuw - bleef het wel zo stil?

Wie De Winter hoorde, zal gereageerd hebben als ik (wel, goed, toch de 99 procent), en gedacht: "Wat een schandelijke idioot." Dan de schouders ophalen, en that's it. Meer aandacht verdient deze uithaal niet. Want De Winter is als een kwajongen, hengelend naar aandacht en herrie. In honderdduizenden hoofden moet het aldus geklonken hebben. Oorverdovend, maar dan in stilte, en gepast, want het VB is echt wel irrelevant geworden. Dat het stil bleef, is een goede zaak, want er wordt al genoeg hysterisch gereageerd, vooral dan op de sociale media. Iedereen lijkt daar zwaar overspannen.

Hetzelfde moet gebeurd zijn in het laatste verkiezingsdebat. Gerolf Annemans kreeg dé kans op een zeker eerherstel voor zijn partij toen hij een vraag uit het publiek kreeg. Een vrouw van Iraanse afkomst (en geen haar op mijn hoofd denkt eraan om haar een allochtone te noemen, hoewel ik dat woord helemaal niet schuw), die ergens in Vlaanderen een koffieschop uitbaat (hier te lande nog altijd Tea Room genoemd, zoals de roemruchte Pascalino van weleer), vroeg Annemans of hij niet vond dat vreemdelingen een aanwinst kunnen zijn in onze Vlaamse samenleving.

"Zeg het dan! Zeg het dan!," dacht ik, op het puntje van mijn stoel. "Wat een kans!" - hoewel ik het VB eigenlijk geen kansen gun. Het antwoord lag zo voor de hand: 

"Mevrouw, u bewijst het." 

Méér had hij niet moeten zeggen. Je zag hem twijfelen, en dat is het aardige aan Annemans, toch in vergelijking met De Winter: hij twijfelt. Maar hij kreeg het niet over de lippen.

De Vlamingen hebben oorverdovend gekozen.