Gimme Some Truth

I'm sick and tired of hearing things

From uptight, short-sighted, narrow-minded hypocrites

All I want is the truth

Just gimme some truth 

(John Lennon, Gimme Some Truth) 

Dankzij De Standaard weten we nu dat BNP Paribas de facto fungeerde als de centrale bank van Soedan. En weten we ook dat er op het kantoor in New York een  Roy Lichtenstein hangt: Mural with Blue Brushstroke. Banken pronken graag met kunst, ook bij ons, zelfs als ze de gemeenschap met reusachtige schulden opzadelen (Dexia) - en dan nog willen ze niet scheiden van hun collectie. Het poetst hun imago op. Kijk eens hoe beschaafd en fijnzinnig wij zijn! De mecenassen van onze tijd!

Voor meer dan één bank ligt dat imago al een diggelen. Maar dat BNP Paribas wegkomt met een settlement, struikelt over mijn rechtvaardigheidsgevoel.

Ruben Mooijman schrijft:

In september 2005 waait er een parfum de crise door de burelen (sic; Ruben: kantoren!) van het chique hoofdkantoor van BNP Paribas Suisse. Taxi’s rijden af en aan op de Place de Hollande. Het plein, op een steenworp afstand van de Rhône, herbergt een van de belangrijkste filialen van de Franse grootbank. Het Zwitserse bankgeheim maakt dingen mogelijk die elders moeilijk zouden zijn. Zoals het helpen financieren van het regime van de Soedanese heerser Omar al-Bashir, dat op dat moment internationaal aan de schandpaal genageld wordt wegens de humanitaire crisis in de provincie Darfour. Zes maanden eerder heeft de Veiligheidsraad van de VN een resolutie aangenomen waarin werd besloten de mensenrechtenschendingen naar het Internationaal Strafhof in Den Haag te verwijzen.
De Verenigde Staten hebben het al langer voorzien op al-Bashir. Al in november 1997 voerde toenmalig president Bill Clinton sancties in tegen de regering, die verdacht wordt van ‘voortdurende steun aan internationaal terrorisme, pogingen om naburige overheden te destabiliseren, en inbreuken op de mensenrechten, waaronder slavernij en het inperken van de godsdienstvrijheid’.

Kortom, De Standaard had een correcte titel daags voordien:  BNP Paribas hield schurkenstaat overeind

Ik grijp even naar een CD in mijn collectie: Make Some Noise - Save Darfur, uit 2007. Met een heerlijke versie van Dani Harrison en Jacob Dylan, inderdaad, de zonen van, van Gimme Some Truth. De CD werd uitgegeven door Amnesty International. Op de back cover lees je:

The crisis in Darfur, in western Sudan, has led to some of the worst human rights abuses imaginable, including systematic and widespread murder, rape, abduction and forced displacement. Hundreds of thousands of civilians have died as a result of both deliberate and indiscriminate attacks, and more than 2 million civilians have been displaced. 

Waarom blijft de grootste aandeelhouder van BNP Paribas op de vlakte, enkel bezorgd om de dividenden? Waarom zijn er geen gevolgen voor de top van de bank? Ze hebben wel 'gesetteld', maar kan dat wel? Op de radio hoorde ik dat de top niet op de hoogte was, maar dat kon duidelijk niet zo zijn - tenzij ze geen interne controlemechanismen zouden hebben. Zijn compliance officers dan gewoon ambtenaren die je kunt negeren (bij UBS Suisse was het wel even anders)? Moeten de aandeelhouders geen maatregelen eisen, of gaan ze gewoon mee in het goorvuile bad van de bank? Zijn we echt een land zonder scrupules en principes? Hallo, minister van Financiën? (En dat geldt natuurlijk ook voor de andere aandeelhouders.) Is het Arco-debacle belangrijker dan dit stukje elementaire ethiek?

Gimme Some Truth, zong John Lennon. Maar hij zong evenzeer: How Do You Sleep?