Who reads yesterday's papers?

Bij een opruimactie stootte ik op een oude krant - De Standaard van woensdag 16 december 1987. Een paar dingen vallen meteen op - de krant is dan nog (met hoofdletters) een "DAGBLAD VOOR STAATKUNDIGE MAATSCHAPPELIJKE EN EKONOMISCHE BELANGEN, en ja, De Standaard presenteert zich duidelijk als conservatief, christelijk en Vlaams (het AVV-VVK-kruis prijkt nog naast de datum) maar hanteert wel de progressieve spelling, die gelukkig van de baan is. En dan het formaat! 41 op 60 centimeter! Zit daar eens mee in het vliegtuig.
De verkiezingen van 13 december zijn net achter de rug. En wat constateert de Wetstraatjournalist? 

Onder de kop:

"Partnerruil in Wallonië - PS en PSC waren al in overleg vóór verkiezingen"

weet de krant "uit betrouwbare bron" dat de Waalse socialisten en christendemocraten (de PSC is de voorloper van het CDH) een pre-electoraal akkoord hebben. Hoofdrolspelers waren toen Spitaels, Maystadt, Van Cauwenberghe en Deprez.

Ook toen was de taalgrensoverschrijdende christendemocratische as al verdwenen. Manu Ruys oordeelt dat de Vlaamse kiezer 'niet massaal is afgezwenkt naar links' en vroeg zich af Wallonië 'ook onze koers richt'.

"Vlaanderen hoeft zich niet te laten overdonderen door de vooruitgang van de Waalse linkerzijde en de arrogantie van de PSC. Meer dan vóór 13 december is het nodig dat de Vlaamse partijen zich kordaat opstellen, zowel inzake herstelbeleid als wat de Vlaams-Waalse verhoudingen betreft."

Inderdaad - niets nieuws onder de zon.

We lezen verder nog dat Verhofstadt (58.000) meer voorkeurstemmen haalde dan Martens (54.000), dat de VU nog 16 zetels haalde (bijna tien jaar na Egmont), en dat de CVP met 43 zetels 's lands grootste partij was (de SP had er 40, en SP 32). De PSC was toen ook al een kleine partij met 19 zetels.