Ah but I was so much older then/I'm younger than that now

De cover van Another Side of Bob Dylan, op de plaats waar de foto werd genomen. Bob Egon zoekt de plaats waar Dylan zich liet fotograferen voor zijn hoezen. Na veel puzzelen komt hij uit op de hoek van 52nd Street en Broadway. Hij zoekt nog altijd naar de fotoshoot-locatie van Blonde on Blonde.

Dit stukje gaat niet alleen over Bob Dylan, maar ook over Gaza, en de manier waarop er bij ons wordt bericht over deze oorlog. Wat Meir Shalev schrijft is interessant voor Marijke Pinoy, Yves Desmet, Penelope Cruz, Marc Van Ranst, en, bij uitbreiding, voor iedereen die reageert op Mia Doornaert als een paard op een horzel.

Zijn kritische én Joodse stem is stukken interessanter dan alle heetgeblakerde en verontwaardigde, maar gratuite meningen hier ten lande en daarbuiten over het conflict tussen Israël en de Palestijnen. De opinie van Meir Shalev verscheen in Der Spiegel, maar komt tot ons via Knack (06-08-2014). 

 Deze journalist en auteur heeft het over de sociale media, die emoties uitvergroten, ook aan Israëlische zijde, en over de "zenuwen die bloot liggen" in de Joodse samenleving - alles wat je zegt, wordt aangegrepen om met modder te gooien. Hij aanvaardt de aanhoudende beschietingen en het gevaar dat via de tunnels binnenkomt, niet. Maar hij wil een ander soort handeling - een politieke handeling. Met mooie beelden van solidariteit, niet van dode kinderen. Israël, zegt hij, ziet zichzelf nog in de rol van de kleine David, maar "we lijken meer op Goliath dan op de jongen met de slinger". Als oudere man is hij minder conformistisch geworden, "en in menig opzicht nieuwsgieriger, sceptischer en vrijzinniger."

Wat heeft dat met Bob Dylan te maken? Shalev beschrijft een oude Hebreeuwse traditie om een verhaal, een wijsheid te beginnen vertellen: "Jong was ik, nu ben ik oud en zag ik niet dat..."

 Het doet denken aan deze mooie elegie van de man op de foto hierboven: 

 Good and bad, I define these terms
Quite clear, no doubt, somehow
Ah, but I was so much older then
I’m younger than that now

(My Back Pages, 1964)

Dylan keert dat Hebreeuws gezegde mooi om, en exegeten hebben daar al veel inkt over laten vloeien. Toen Dylan de protestbeweging achter zich wou laten, zei hij wat ook vandaag, in de context van het Gaza-conflict, actueel is: "There aren't any finger pointing songs [opmerking: op de LP Another Side of Bob Dylan, in tegenstelling tot zijn vorige platen] ... Now a lot of people are doing finger pointing songs. You know, pointing to all the things that are wrong. Me, I don't want to write for people anymore. You know, be a spokesman."

 Er zijn ook bij ons te veel mensen die met de vinger wijzen. Of die het wijsvingertje hoog in de lucht houden.

 Another Side of Bob Dylan, zijn vierde LP, is nu precies 50 jaar oud. Dylan ging verder; zijn oude vrienden bleven steken in het 'wijzen op alles wat fout gaat'.

 My Back Pages is erg bijzonder, en het staat op de tweede LP die ik kocht van de man die zingt als een koe die met haar poot vastzit in prikkeldraad.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Met twee woorden spreken

Hoor ik zonet iets op het radiojournaal over het Eurovisie Songfestival. 'Onze kandidaat' maakt een goede kans om dat liedjesfestival te winnen, hoor ik 'onze songfestivalkenner' vertellen, maar, voegt hij eraan toe (jazeker, die kenner is een 'hij'), 'we moeten met twee woorden spreken'. Maar dan blijkt dat die man dat niet niet doet, met twee woorden spreken. Hoogst verwarrend hoor, dat Belgisch Nederlands. Hoog tijd om de taaladviseur bij de VRT weer een job te geven, meneer.
Read more

(Niet) in de kaart spelen

Image
Het moet niet gemakkelijk zijn om Lieven De Cauter te zijn. Voor wie de man niet kent, De Cauter is filosoof, of docent filosofie, wat is het verschil, en al heel zijn actief-denkend leven piekert hij zich suf wat hij moet doen om extreem rechts niet in de kaart te spelen.  Maar zie, in De Standaard krijg je toch wel eens merkwaardige stukken te lezen. in. Eén ervan droeg de titel ' Ik werd gecanceld omdat ik de titel van de film ‘I am not your negro’ uitsprak in de les' .  Vreemd dat de eindredacteur daar niet ingreep, want dat is toch wel een héél lange titel, en één die bovendien het Engelse n-woord bevat. Op dat laatste zou De Cauter zeker opmerken dat niet 'neger' het n-woord is, maar wel n*****. Keurig met asteriskjes, want beeld je even in dat straks iemand in De Morgen zou schrijven dat De Standaard het (echte) n-woord zomaar afdrukt. Kort, wat blijkt? Lieven De Cauter kreeg willens nillens hetzelfde pak van de woke-broek: hij werd op zijn campus gecancelled, zi...
Read more

"This is so funny."

Image
Illustratie via Marc Vanfraechem "This is so funny." Funny, niet echt.Ook al zullen velen gedacht hebben: net goed. Wat mij opviel: het getal. Tweeëntwintig doden. Twee voetbalteams. Mochten zij hun training voltooid hebben, en de opleiding afgerond met een Getuigschrift van Zelfmoordterrorist , hoeveel slachtoffers zouden die 22 niet gemaakt hebben? Ik wil even laten opmerken (in herinnering brengen zal niet lukken, want dit feit haalt al lang het nieuws niet meer), wat er in dezelfde NYT stond, zo'n maand geleden. Ook in Irak. Ook precies tweeëntwintig slachtoffers. Eveneens jonge recruten. Bomber in Iraq Kills 22 Recruits Seeking to Fight Al Qaeda BAGHDAD — A suicide bomber detonated explosives on Thursday among a group of recruits who were joining the Iraqi Army to fight Al Qaeda in Anbar Province, the police said. Twenty-two recruits were killed, and 31 were wounded, officials said. Jan 9, 2014  Fleetwood Mac wist het wel: It's not that funny....
Read more