"Ja halloooo je zou voor minder pist worden!"

Een districtsvoorzitter (een soort Antwerpse wijkburgemeester) excuseerde zich, maar niet voor haar taalgebruik. "Ja halloooo je zou voor minder pist worden!".

(Ikrame Kastit, voorzitter van de districtsraad van Borgerhout, in een tweet op 1 augustus 2014)

Beste politica,

Mag ik u, Tom Heremansgewijs (zij het zonder diens scherpe pen), wat goedbedoeld én gratis communicatieadvies geven?



Vorige week wrong u zich in een bocht of twee na een ongelukkige uitspraak, maar ik wil u gerust stellen: niet nodig! U hebt immers geen communicatieadvies vandoen. U bent een volbloed politica. Wat u zegt zal u ongetwijfeld stemmen opleveren. En dat is wat telt.

Een politicus spreekt de taal van (zijn/haar) volk. Wie zich verstopt achter een stijlvol discours, is vandaag in Vlaanderen zonevreemd geworden. Hij (of zij) spreekt, wat Alain Finkielkraut het 'langue de bois' noemt - verstarde woorden, uitgesproken na erover te hebben nagedacht; denk aan Geert Bourgeois. Bij u niks van dit alles, en ik denk ook niet dat u Finkielkraut (1) leest, want het is een Jood, en conservatief bovendien, én dan nog eens een intellectueel. Van zonevreemd gesproken.
Die man stoort zich begot aan een stroom van excrementen die ons in de vandaag gehanteerde taal overspoelt. Alles wordt ongegeneerd beoordeeld als shit en fuck. U bent met uw tijd mee, u doét mee. Als je geraakt bent, zeg je het ook. Een personage uit een roman van Jane Austen zou misschien zeggen dat hij 'shocked' is. U bent 'pist'. Politiek erg klare taal, daar houden de mensen van. Dat het om een voltooid deelwoord gaat (in het Engels), en geen derde persoon enkelvoud (in het Nederlands), veel maakt dat niet uit, want wie merkt dat op?

Dat u een tandarts aan de schandpaal nagelt, dat valt buiten het domein van mijn communicatieadvies, maar goed, je hebt je fout ingezien en je tweet verwijderd. En ook in deze toonde u dat u het politieke communicatievak meesterlijk bespeelt. Zeg nooit dat het je spijt. "Sorry seems to be the hardest word"; maar vergeet dat maar, want spijt is voor pussies. Het is een liedje van Elton John, en die ziet er toch altijd potsierlijk uit, dus wie kan hém ernstig nemen? Nee, in plaats van te zeggen 'wat ik deed was fout', plaats je een positief bericht op Facebook. Taalkundig mangelt er wel nog één en ander, maar 'respect', dat herhaalt u zowaar, en wie communiceert, weet dat hij veel moet herhalen. 

Je subtiele verwijzing naar een vergissing ("We zijn allemaal maar mensen") is subliem - wie doordenkt weet dat 'errare humanum' is, dus van de vergissing (iets negatiefs, daar houden we niet van), maken we iets positiefs (we zijn menselijk, en daar houden we wel van). Dat deze Latijnse spreuk ook een vervolg kent (...perseverare diabolicum), dat weet in Borgerhout geen kat.





(1) Alain Finkielkraut, Ongelukkige Identiteit. De ontsporing van de multicultuur
"Choquerend  aan  het publieke  gebruik  van die uitdrukking is niet  het vulgaire,  maar wel – een aanwijzing  dat  de  Franse  samenleving een tijdperk  ingaat  dat tegelijk postburgerlijk,  postargotique  en postliterair is –  dat  het vulgaire niet eens meer  opvalt. De klaroenstoten van  het  vulgaire wekken  niemand meer. Al dat plats maakt geen indruk. In het  nieuwe semantische  stelsel doet de  vorm er niet toe (...)"